Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2024

Χνάρι κανένα

 Το πρόβλημα με τα αδιέξοδα δεν είναι η πέτρα τους.

Είναι η ψευδαίσθηση πως μπορείς, τάχα,
να τυλίξεις τον μίτο
και να βρεθείς πάλι στην αρχή.

Μα το νήμα είναι η ίδια σου η φλέβα.
Πίσω σου δεν υπάρχει γεωγραφία.
Ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι χώμα.
Είναι ένα πεινασμένο στόμα.
Καταπίνει τις πατημασιές σου
μόλις σηκώσεις τη φτέρνα.

Χνάρι κανένα.

Εσύ και το αδιέξοδο.

Οι αρμοί του έχουν το σχήμα της σιωπής σου.
Σε κάθε πέτρα, πελεκημένο,
το πρόσωπό σου
σε κοιτάζει κατάματα
απ’ την άλλη πλευρά του χρόνου.

Κυριακή 3 Μαρτίου 2024

Σύσταση

Όταν πρωτοβγήκε απ’ το χώμα,
στην αυλή του πατρικού
έπλαθε οροσειρές
και βύθιζε τον κόσμο σε πηγάδια.
Το βράδυ η μπανιέρα ξέπλενε την πλάση·
ένα καφέ ποτάμι
έπνιγε την υπομονή της μάνας.
Ύστερα το χώμα έγινε ξένο.
Έκοψε τα πολλά μαζί του.
Το αγόραζε μόνο σε πλαστικές σακούλες,
αποστειρωμένο, με ονομασία προέλευσης.
Μελετούσε ποσοστά, άζωτο, τύρφη,
να προκόβουν γεράνια και ντομάτες.
«Θέλω να ξέρω τι τρώω», έλεγε.
Δικαιολογίες.
Απλώς θυμόταν.
Κι ετοιμαζόταν για την επιστροφή:
εκεί που η μούρη τρώει χώμα,
εκεί που το χώμα
διαβάζει τη δική σου σύσταση.

Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2023

Πεινασμένες απορίες

Ο μη εργαζόμενος
μηδέ εσθιέτω.
Σύμφωνοι.
Μα ο άνεργος;
Να κάνει τι;
Να δέσει τα έντερά του
κόμπο;
Να σβήσει έτσι άσιτος,
και παράσιτος;

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2023

Ήμισυς

Χωρίς εσένα
είμαι χώμα χωρίς νερό,
ουρανός χωρίς θάλασσα,
πλοίο χωρίς λιμάνι,
φωνή χωρίς αντίλαλο,
σώμα χωρίς σκιά,
φλόγα χωρίς οξυγόνο,
νύχτα χωρίς φεγγάρι,
μέρα χωρίς ήλιο,
δρόμος χωρίς προορισμό,
γράμμα χωρίς παραλήπτη,
ρολόι χωρίς δείκτες,
καρδιά χωρίς χτύπο,
στίχος χωρίς λέξη.

Χωρίς εσένα
είμαι το σχήμα της έλλειψης.

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2023

Το Βάπτισμα

Χθες πήρα στη δουλειά έναν μετανάστη.
Σκέλεθρο του εαυτού του.
Μάτια τυρανισμένα,
σώμα ισχνό.

Μου μίλησε για το ταξίδι,
την οικογένεια που άφησε πίσω,
το όνομά του.

Ήταν δύσκολο στη γλώσσα μου.
Του είπα
πως θα τον λέω Οδυσσέα.

Παρασκευή 22 Απριλίου 2022

Ελεγεία της Αυταπάτης

Ψέμα μου χειροποίητο, πόσο μου μοιάζεις.

Θνητό κι εφήμερο, με τα κοντά ποδάρια σου,
σωριάζεσαι μπροστά στην αχειροποίητη Αλήθεια.
Μα επινοητικό, αναγεννιέσαι
και έρχεσαι, εφτάψυχο,
με νάζια και καμώματα 
να με λυτρώσεις.

Στη θαλπωρή σου κούρνιασα άναστρες νύχτες,
ξεχειμώνιασα στη φιλάνθρωπη αγκαλιά σου,
στους εφτά ουρανούς ανέβηκα,
κι ας ήταν ψεύτικοι.

Ψέμα μου εχέμυθο, που σε κατέδωσαν
και σε έστησαν στο απόσπασμα,
εσύ, ανεξίκακο, μου πρόσφερες 
σωτήρια πλάνη.

Την αλήθεια τη φοβάμαι·
όπου κι αν τη συνάντησα
έγινε χίμαιρα
και με κατάπιε.

Παρασκευή 8 Απριλίου 2022

Οι Λεμονανθοί

Χθες θαύμαζα της λεμονιάς το ξέσπασμα,
λευκή γιορτή απλωμένη στα κλαδιά.
Παλιός καρπός και νέο μπουμπούκι
υπόσχονταν μια απλόχερη σοδειά.

Μα σήμερα, νεκροί στο μαύρο χώμα,
κείτονταν οι λευκοί λεμονανθοί.
Τ’ οξύ τους άρωμα, θυμίαμα επιτάφιου·
τη σπάταλη θανή τους πένθησα.

Κι ύστερα στάθηκα.
Καθρέφτης το χώμα, μάθημα η φθορά.
Τάχα δεν κάνουμε το ίδιο με τις λέξεις;
Δέκα σφαγμένα ποιήματα στο καλάθι,
ένας ανθός θα δέσει στο χαρτί.

Κυριακή 3 Απριλίου 2022

Ρίζα και Φτερό

Ξεκινάμε δέντρο.
Τραβάμε απ’ τη ρίζα χυμούς
και μεγαλώνουμε.
Ανθίζουμε. 
Δίνουμε καρπούς.

Κι όταν η ρίζα στεγνώσει,
ξεκολλάμε απ’ το χώμα.
Γινόμαστε πουλιά και συνεχίζουμε.

Μα στο τέλος
επιστρέφουμε στη γη.
Γινόμαστε χώμα σιωπηλό,
ξαπλωμένοι δίπλα
στην ξερή ρίζα
που κάποτε μας ανάστησε.

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2022

Αμφιβολία


Πέρασε τη ζωή του στο σχοινί.
Στην αρχή τον φύλαγε ένα δίχτυ.
Ύστερα έμεινε μόνος
με το σύρμα στα πόδια
και το κοντάρι στα χέρια.

Πατάει πια τα ύψη και σηκώνει σκόνη.
Καρφώνει τα μάτια του στο κενό,
και εκείνο ημερεύει.
Του ανοίγει τόπο.
Προχωρά.
Κάθε βήμα
μια χαρακιά στο πρόσωπο του θανάτου.

Στη μέση της διαδρομής
παραπατά σκόπιμα.
Ίσα να κόψει την ανάσα,
να συγχρονίσει τον τρόμο
σε μια κραυγή.

Στο χειροκρότημα,
κατεβαίνει γελαστός.
Υποκλίνεται.
Μα κάθε φορά,
μόλις πατήσει γη,
του μένει η ίδια σκιά:

πως το εισιτήριο
δεν ήταν μόνο για το πέρασμα
αλλά για τη συντριβή
που αναβλήθηκε.

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021

Προμηθέας

Τον βρήκα να περιμένει τη σειρά του στο φαρμακείο. Κρατούσε στην πληγή μια γάζα ποτισμένη στο ιώδιο. «Ακόμα δεν έκλεισε;» τον ρώτησα. Με κοίταξε· μέσα στις κόρες των ματιών του πυρκαγιές έσβηναν αργά.

«Το πρόβλημα δεν είναι η πληγή», μου ψιθύρισε, «το πρόβλημα είναι που το συκώτι πάντα ξαναβγαίνει. Που η ελπίδα είναι ένας ιστός που υφαίνεται τη νύχτα μόνο και μόνο για να τον σκίσει το πρωινό».

«Άξιζε όμως τον κόπο η φωτιά;» επέμενα. Έβγαλε από την τσέπη έναν σκουριασμένο αναπτήρα. «Δεν ξέρω», μου είπε, «αυτό με καίει. Πίστευα πως με τη φωτιά και την τέχνη θα μικρύνει ο φόβος. Μα εσείς τα πήρατε και κάψατε ζωές και πόλεις». Σώπασε για λίγο. «Ο κόσμος δεν κρατιέται από τη γνώση», είπε, «μ’ από την Αγάπη».

«Κι εσύ;» τον ρώτησα, «η τιμωρία, οι αλυσίδες στον βράχο;» Το πρόσωπό του άστραψε για μια στιγμή. «Ο βράχος είναι μέσα μας», είπε, «εμείς τον κουβαλάμε κάθε μέρα στη δουλειά. Ο αετός δεν έρχεται από τον ουρανό, έρχεται από τον καθρέφτη μας. Ας είναι, ό,τι έκανα, για καλό το έκανα».

«Μα οι άνθρωποι σε ξέχασαν», του είπα. Πήρε τα παυσίπονα και σηκώθηκε να φύγει. «Δεν πειράζει», μου είπε ξεμακραίνοντας, «ἅμ’ ἠλέηται καὶ τέθνηκεν ἡ χάρις».

Δευτέρα 26 Απριλίου 2021

Σίμων Κυρηναίος

«Ἐξερχόμενοι δὲ εὗρον ἄνθρωπον Κυρηναῖον ὀνόματι Σίμωνα· τοῦτον ἠγγάρευσαν ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.» (Κατά Ματθαίον 27:32)

Ήξερε από βάρη ο Σίμωνας.
Δεν είχε κι επιλογή.

Άφησε το αλέτρι στην άκρη του δρόμου.
Τα χέρια, γεμάτα ρόζους και δίκαιο χώμα,
σήκωσαν τη μηχανή θανάτου
στον ιδρωμένο ώμο.
Περπατούσε με τα μάτια στη γη,
αμίλητος, μετρώντας την ανάσα,
μεταφέροντας το ξύλο του μαρτυρίου
σαν να ήταν η τελευταία σοδειά της ημέρας.

Κι όταν ανέβηκαν στην κορυφή του λόφου,
και τον αλάφρωσαν απ’ το ξένο βάρος,
έμεινε για λίγο γερμένος στο ξύλο,
ξέπνοος,
σαν ζώο δουλεμένο που ακόμα οι μυς του τρέμουν,
αιωρούμενος σε μια σκληρή σιωπή:
λύτρωση που η δική του αγγαρεία τέλειωσε,
ή συντριβή,
που το μαρτύριο απλώς άλλαζε πάλι ώμο;

Δευτέρα 5 Απριλίου 2021

Μάσκα ύπνου

Ο άστεγος στο πάρκο 
φοράει μάσκα ύπνου. 
Απαγόρευσε στον εαυτό του τον ουρανό. 
Του έφτανε, είπε, το χάος 
που είχε μέσα του. 
Κι αν ποτέ γύριζε σε σπίτι, 
θα ήταν ίσως μόνο για την ηρεμία 
του άσπρου υδροχρώματος.

Κυριακή 4 Απριλίου 2021

Οδυσσέας

 Τον αντάμωσα στην προκυμαία ενός παλιού καρνάγιου, εκεί που τα σκαριά σαπίζουν δίπλα σε σκουριασμένα βαρούλκα. Φορούσε ναυτικό τζάκετ, ξηλωμένο, τα χέρια του τραχιά απ’ την άρμη, τα μάτια του ήρεμα. Άντρας του πελάγους. Έπινε ουζάκι και κάπνιζε τσιμπούκι.

«Περιμένεις το πλοίο για το νησί;» τον ρώτησα. «Δε βαριέσαι», μου είπε, «κι ο νόστος απάτη είναι· πάντα λείπεις όταν φτάνεις. Πατρίδα μου είναι πια η Λήθη. Αυτή με αδειάζει από εμένα και γίνομαι επιτέλους ο Κανένας. Κάποτε, ξέρεις, Ούτις συστήθηκα και σώθηκα».

«Και το σπίτι; Το παιδί; Ο θρόνος;» επέμεινα. Χαμογέλασε πικρά. «Σπίτι είναι εκεί που δεν σε ξέρει κανείς». Πέταξε το εισιτήριο στο νερό.
«Κι έπειτα», είπε, καθώς χανόταν στο σκοτάδι της προκυμαίας, «ποτέ δεν γυρίζεις πίσω στον άνθρωπο που άφησες».

Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Το χρώμα του απογεύματος

 Έχεις το βλέμμα του μεσημεριού 
που γέρνει, 
όταν το φως βαθαίνει και χρυσαφίζει. 
Μια περασμένη άνοιξη 
στα μάγουλά σου, 
κι ένα σώμα σμιλεμένο απ’ τον χρόνο, 
σαν ξύλο φαγωμένο απ’ την αρμύρα. 
Στις ρυτίδες σου περπάτησε η υπομονή· 
στις κηλίδες πέτρωσε η έγνοια 
ξενυχτισμένη πάνω από μικρά προσκέφαλα. 
Νυχιές ανεξίτηλες στο δέρμα από έρωτες, 
χάρτες πειρατών χαραγμένοι στο κορμί,
 λιμάνια κερδισμένα με το δικό σου κουπί. 
Τώρα πια ξέρεις να ακούς τη σιωπή των άλλων. 
Δεν ζητάς την προσοχή. 
Γυναίκα του απογεύματος, 
έμαθες να αγαπάς τις ρωγμές σου, 
γιατί από εκεί τρυπώνει ο ήλιος 
και φωτίζει το μέσα σου δωμάτιο. 

Στην ησυχία των χεριών σου, αθόρυβα, 
ανασαίνει, ακέραιος, ο κόσμος μου.

Παρασκευή 17 Απριλίου 2020

Γενέθλια

Η καρδιά μου εργάζεται μισό αιώνα.

Εισπνοή, εκπνοή.

Πενήντα δεν λέει τίποτα.

Υπήρξα τόσο; Ναι.

Όπως η πέτρα, η μούχλα, το δέντρο.

Ζωή ήταν μόνο οι εξαιρέσεις.

Δεν έχω πενήντα πράγματα να σου πω.

Εκείνη την πρώτη φορά που ένιωσα ξένος.

Τις γρατζουνιές στο δέρμα, πριν τις ρυτίδες.

Τους σπασμούς του έρωτα.

Το πρώτο κλάμα των παιδιών.

Τον ήχο του φτυαριού το χώμα.

Και το απόγευμα που έπαψα να με περιμένω.

Πενήντα χρόνια.

Τα σαράντα εννιά, μια απεργία χωρίς πανό.

Το υπόλοιπο, μια παιδική φωνή

που ουρλιάζει θαμμένη σε ξένο σώμα.