Δώδεκα Παρά Πέντε

Σκρολάρω πάνω σε πολυκατοικίες 

ξεκοιλιασμένες.
Στην Τεχεράνη ο φώσφορος ξερνάει ήλιο 

πριν αλέκτορα φωνήσαι.
Στο αναδυόμενο παράθυρο προσφορά: 

Πίτσα σπέσιαλ, -30%.
Πεινάω.
Το Ιράν κείται μακράν.
Η πόλη καίγεται.
Η προσφορά λήγει τα μεσάνυχτα.
Καρφώνω το δάχτυλο στο «παράγγειλε τώρα».
Το κουδούνι θα χτυπήσει δώδεκα παρά πέντε.
Πριν μαζευτούν οι μύγες.

Το Βάπτισμα

Χθες πήρα στη δουλειά έναν μετανάστη.
Σκέλεθρο του εαυτού του.
Μάτια τυρανισμένα,
σώμα ισχνό.

Μου μίλησε για το ταξίδι,
την οικογένεια που άφησε πίσω,
το όνομά του.

Ήταν δύσκολο στη γλώσσα μου.
Του είπα
πως θα τον λέω Οδυσσέα.

Βραχνός Προφήτης

Μην πλανιέστε με τις αποστάσεις.
Δεν είστε πουθενά ασφαλείς.
Ξεχάστε κλειδαριές και τοίχους·
ο πανικός σας είναι το αίμα που κυλάει στη φλέβα μου
πριν καν ιδρώσουν τα χέρια σας.

Είμαι η σκουριά στα κόκαλά σας.
Η φωνή σας είναι ο αέρας που μου κλέβετε,
πριν καν την αρθρώσετε.

Είμαι η συνείδηση·
το αγκάθι στη σάρκα,
καρφί για να κρεμάσετε τα προσωπεία
και τις κρυφές σας αμφιβολίες.

Ξέρω το ένδυμα της απάτης
πριν η ενοχή βρει λέξεις.

Δεν υπάρχει άσυλο στο λευκό μου χαρτί·
ξέρω το ρήμα που θα σας σώσει
και θα σας προδώσει.

Κατοικώ στα συρτάρια
όπου κλειδώνετε τα τιμαλφή σας.

Είμαι νυστέρι·
σκαλίζω την αλήθεια στα σωθικά.
Αρχιτέκτονας της αϋπνίας,
δήμιος, εγώ, στο στέρνο σας.

Είμαι η ηχώ των βιωμένων
και ο βραχνός προφήτης των αβίωτων.

— Μα ποιος είστε;
— Ένας ποιητής.

Η Αλήθεια Γυμνή

Μια φορά κι έναν καιρό

κάποιος πρέπει να πει τη γυμνή αλήθεια:

πως και οι λύκοι φορούν στέμμα, 

πως οι δράκοι μιλούν τη γλώσσα του νόμου, 

πως οι στάχτες στα δάση έχουν υπογραφή, 

πως οι έμποροι όπλων υπογράφουν την ειρήνη, 

πως τα σπίτια δεν γκρεμίζονται από τον άνεμο, 

πως για τα θαύματα του Ουρανού ο λογαριασμός 

κατηφορίζει, 

πως στα ψηλά δώματα δεν φτάνουν 

τα βήματα της Νέμεσης, 

πως οι καλοί δεν σώζονται πάντα, 

πως οι αδύναμοι δεν γεννήθηκαν φταίχτες, 

πως η ομορφιά είναι υπερεκτιμημένη 

κι η καλοσύνη δεν είναι πάντα αθώα, 

πως η ζωή δεν έχει happy end.

Το σπουδαιότερο: πως το τέλος 

το γράφει εκείνος 

που πληρώνει το μελάνι.

Κι ίσως τότε 

ζήσουν κι αυτοί καλά 

κι εμείς καλύτερα.

Αυλαία

                                                                                                                                                Στον Στέλιο Δ.

Περίστροφο, σχοινί, μαχαίρι ή πτώση·
χάπια, ράγες, ρεύμα, γκάζι ή τιμόνι·
έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Πρόχειρα, βιαστικά κάποτε και θεατρικά·
με μια ερμηνεία ζηλευτή στον ρόλο του αυτόχειρα,
ρίχνεις αυλαία ξαφνικά στο θέατρο του παραλόγου.

Πόση απόγνωση, στ’ αλήθεια,
για να αρνηθείς το ξανθό φως της ζωής,
να προσχωρήσεις στο μαύρο του θανάτου;
Χρέη που σε έπνιξαν, 

έρωτες που ρήμαξαν,
πένθη που σου τσάκισαν τη μέση,
όλα τώρα ασήμαντες λεπτομέρειες.

Και η πόλη, το αμέσως επόμενο πρωί,
θα ξυπνήσει κανονικά.
Με ή χωρίς εσένα.

Μα πιο σκληρή ποινή η διαθήκη σου.
Ισόβια καταδίκη, τύψη φριχτή,
για όσους σε αγάπησαν·
πως τάχα αβοήθητο σε άφησαν
να χάνεσαι, 

κι αθόρυβα να σβήνεις.