Μια φορά κι έναν καιρό
κάποιος πρέπει να πει τη γυμνή αλήθεια:
πως και οι λύκοι φορούν στέμμα,
πως οι δράκοι μιλούν τη γλώσσα του νόμου,
πως οι στάχτες στα δάση έχουν υπογραφή,
πως οι έμποροι όπλων υπογράφουν την ειρήνη,
πως τα σπίτια δεν γκρεμίζονται από τον άνεμο,
πως για τα θαύματα του Ουρανού ο λογαριασμός
κατηφορίζει,
πως στα ψηλά δώματα δεν φτάνουν
τα βήματα της Νέμεσης,
πως οι καλοί δεν σώζονται πάντα,
πως οι αδύναμοι δεν γεννήθηκαν φταίχτες,
πως η ομορφιά είναι υπερεκτιμημένη
κι η καλοσύνη δεν είναι πάντα αθώα,
πως η ζωή δεν έχει happy end.
Το σπουδαιότερο: πως το τέλος
Το σπουδαιότερο: πως το τέλος
το γράφει εκείνος
που πληρώνει το μελάνι.
Κι ίσως τότε
ζήσουν κι αυτοί καλά
κι εμείς καλύτερα.
