Βουβό Χώμα

Μιλάει, τάχα, το χώμα;
Μιλάει.
Στα λασπωμένα νύχια του παιδιού,
στη ρίζα που ρουφά τους χυμούς,
στα σκοτεινά υπόγεια ρεύματα.
Στο σκουλήκι που χαράζει
αόρατες διαδρομές,
στο ασημένιο χνάρι
που αφήνει η γλίτσα του σαλιγκαριού,
στον σπόρο που σφίγγει μέσα του ένα δάσος.
Μιλά στο βάρος του βήματος,
στο ποδοβολητό του αλόγου,
στην άγρια μυρωδιά της πρώτης σταγόνας,

στα ιερογλυφικά της βροχής,
στο κορμί που γέρνει σιγά
να βρει την κοίτη του.

Κράτα στη χούφτα σου λίγο χώμα.

Θα νιώσεις στην παλάμη σου
όλο το βάρος του κόσμου:
το τελευταίο ρίγος του θανάτου
και τον πρώτο σπασμό της ζωής.

Γυναίκα Mετανάστρια

Τη γνώρισα σε ένα μπιστρό,

με τη στολή της σερβιτόρας·
άσπρη, κολλαριστή,
δέρμα πάνω στο δέρμα της.
Είχε αέρα και χάρη·
το μαγαζί στα πόδια της.

Το απόγευμα, στον δρόμο, την είδα
να φορά τη φιλανθρωπία των άλλων·
ρούχα παλιομοδίτικα, δανεική ασχήμια,
σαν τιμωρία που σχόλασε.

Την Κυριακή, καλεσμένη στη γιορτή μου,
ήρθε πάλι με τη στολή της, όμορφη.
Την κάθισα ανάμεσα στους φίλους.
Της αρνήθηκα τους δίσκους και τα πιάτα.

Μα εκείνη στεκόταν,
ωραία και ξένη,
φορώντας τα ρούχα της δουλειάς
σε ένα τραπέζι
που δεν της ζήτησε τίποτα.

Τα σύνθετα της ποίησης

Η ποίηση είναι περιποίηση τραύματος
Η ποίηση είναι εκποίηση ταυτότητας
Η ποίηση είναι μεταποίηση τριμμένης εμπειρίας
Η ποίηση είναι προσποίηση αθωότητας
Η ποίηση είναι αποποίηση λήθης
Η ποίηση είναι παραποίηση πραγματικότητας
Η ποίηση είναι ηρωοποίηση ήττας
Η ποίηση είναι ειδοποίηση αθόρυβου ναυαγίου
Η ποίηση είναι ακινητοποίηση φθοράς
Η ποίηση είναι ενοποίηση σπαραγμάτων
Η ποίηση είναι ιδιοποίηση ξένου πόνου
Η ποίηση είναι πραγματοποίηση άρρητου
Η ποίηση είναι αποποινικοποίηση σκοταδιού
Η ποίηση είναι κρυσταλλοποίηση κενού
Η ποίηση είναι σταθεροποίηση αβύσσου
Η ποίηση είναι κωδικοποίηση λυγμού
Η ποίηση είναι θεοποίηση στιγμής
Η ποίηση είναι μυθοποίηση του τίποτα
Η ποίηση είναι αντιποίηση Θεού

κι ο ποιητής, μεταξύ ουρανού και γης,
διαχειριστής
ολόκληρου του χάους.