Σαν να Μην Περάσαμε Ποτέ

Σήμερα εσύ.
Αύριο άγνωστος στη θέση σου.
Ένα κλειδί αλλάζει χέρια
πριν φύγει η ζέστη της παλάμης.

Άλλοι ξεκλειδώνουν με το κεφάλι σκυφτό,
κι άλλοι τινάζουν ρύζια από τα πέτα.
Κάποιοι μετρούν υπερωρίες αμίλητοι,
δίπλα, μια ανάσα μετράει το τέλος της.
Στα δωμάτια με ξένα ονόματα,
η αλήθεια κρύβεται κάτω από το κρεβάτι
κι η αγάπη διαρκεί όσο το νοίκι της ώρας.

Άλλα με κρύσταλλα και σιωπηλά χαλιά,
κι άλλα με μια γυμνή καρέκλα απέναντι στον τοίχο.
Στο τέλος, όλες οι πόρτες κλειδώνουν την ίδια λήθη πίσω τους.
Καταπίνουν ψιθύρους, ιδρώτα και αγωνίες
και τα αλλάζουν μαζί με τα σεντόνια.

Στις δώδεκα, το δωμάτιο περιμένει καθαρό,
σαν να μην περάσαμε ποτέ.

Τα μόνα της ζωής του ταξίδια

Στον ύπνο του κάνει τα πιο ωραία ταξίδια.
Ονειρεύεται τόπους μακρινούς,
γλιστρά σε παζάρια της Ανατολής,
σε μπαχάρια και καμένο λιβάνι,
αναρριχάται σε κορυφές σκαρφαλωμένες
πάνω απ’ τα σύννεφα.
Αγγίζει παγωμένα νερά σε φιόρδ,
χάνεται σε αχανείς ερήμους
κάτω από ουρανό με δυο φεγγάρια.
Διασχίζει δρόμους από γυαλί και σίδερο
σε μεγαλουπόλεις με ουρανομήκη κτήρια
και ακούει τη βουή ωκεανών
να σπάνε με ορμή πάνω στο πλοίο.

 
Πάντα ξυπνά ναυαγός
στου καναπέ το μπλε βελούδο
ή στα γαλάζια του σεντόνια,
ξαπλωμένος ύπτιος στο κρεβάτι,
με φύκια στα μαλλιά
και αχινούς στο στόμα.