Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μητρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μητρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2025

Αγέλαστος Πέτρα

Στις μάνες της κοιλάδας

Στενεύει ο κόσμος.
Σαν πέρασμα από λαιμό.
Τα βράχια καταπίνουν τη φωνή
συγκαλύπτουν το έγκλημα.

Μια μαύρη λάμψη τυφλώνει το χώμα,
μια αρπαγή πριν από την κραυγή.

Από τότε, μια μάνα στην πέτρα.
Με χέρια άδεια.
Τη μνήμη ενός βάρους
που δεν υπάρχει πια.

Δεν κλαίει.
Εδώ το δάκρυ πέτρωσε
πάνω στον χρόνο.
Όλα πια μένουν
στην κόψη.

Τα περάσματα ανοιγοκλείνουν.
Εκείνη, ακίνητη.
Θεά μαρμαρωμένη.
Η γη κάτω απ’ τα πόδια της
πέτρα.
Άγονη.

Όποιος σταθεί κοντά της,
νιώθει το στόμα του στεγνό.
Ξεχνά τη μηχανική του γέλιου.

Κι όποιος την κοιτάξει κατάματα,
βλέπει στο πρόσωπό της τη γη
που θερίζουν
τον καρπό της.

Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Το χρώμα του απογεύματος

 Έχεις το βλέμμα του μεσημεριού 
που γέρνει, 
όταν το φως βαθαίνει και χρυσαφίζει. 
Μια περασμένη άνοιξη 
στα μάγουλά σου, 
κι ένα σώμα σμιλεμένο απ’ τον χρόνο, 
σαν ξύλο φαγωμένο απ’ την αρμύρα. 
Στις ρυτίδες σου περπάτησε η υπομονή· 
στις κηλίδες πέτρωσε η έγνοια 
ξενυχτισμένη πάνω από μικρά προσκέφαλα. 
Νυχιές ανεξίτηλες στο δέρμα από έρωτες, 
χάρτες πειρατών χαραγμένοι στο κορμί,
 λιμάνια κερδισμένα με το δικό σου κουπί. 
Τώρα πια ξέρεις να ακούς τη σιωπή των άλλων. 
Δεν ζητάς την προσοχή. 
Γυναίκα του απογεύματος, 
έμαθες να αγαπάς τις ρωγμές σου, 
γιατί από εκεί τρυπώνει ο ήλιος 
και φωτίζει το μέσα σου δωμάτιο. 

Στην ησυχία των χεριών σου, αθόρυβα, 
ανασαίνει, ακέραιος, ο κόσμος μου.