Σπασμένο Γρανάζι

Μυρμήγκι σέρνει νεκρό έντομο.
Μέλισσα φορτώνει γύρη.
Δρυοκολάπτης τρυπάει κορμό.
Κάστορας φράζει ρέμα.

Βροχή ποτίζει γη.
Άνεμος σαρώνει σύννεφα.
Φεγγάρι τραβάει νερά.
Ήλιος λιώνει στη βάρδια.

Όλα δουλεύουν.

Ο άνεργος
σκάβει τον ίσκιο του.

Αυλαία

                                                                                                                                                Στον Στέλιο Δ.

Περίστροφο, σχοινί, μαχαίρι ή πτώση·
χάπια, ράγες, ρεύμα, γκάζι ή τιμόνι·
έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Πρόχειρα, βιαστικά κάποτε και θεατρικά·
με μια ερμηνεία ζηλευτή στον ρόλο του αυτόχειρα,
ρίχνεις αυλαία ξαφνικά στο θέατρο του παραλόγου.

Πόση απόγνωση, στ’ αλήθεια,
για να αρνηθείς το ξανθό φως της ζωής,
να προσχωρήσεις στο μαύρο του θανάτου;
Χρέη που σε έπνιξαν, 

έρωτες που ρήμαξαν,
πένθη που σου τσάκισαν τη μέση,
όλα τώρα ασήμαντες λεπτομέρειες.

Και η πόλη, το αμέσως επόμενο πρωί,
θα ξυπνήσει κανονικά.
Με ή χωρίς εσένα.

Μα πιο σκληρή ποινή η διαθήκη σου.
Ισόβια καταδίκη, τύψη φριχτή,
για όσους σε αγάπησαν·
πως τάχα αβοήθητο σε άφησαν
να χάνεσαι, 

κι αθόρυβα να σβήνεις.

Στην απέξω

Δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες,
πρόκριτοι και παπάδες.
Βασιλείς και πρίγκηπες,
αστοί των σαλονιών και τραπεζίτες.
Αυτόχθονες και ετερόχθονες,
παλατιανοί και βενιζελικοί,
εθνικόφρονες και χωροφύλακες,
ταγματασφαλίτες και δοσίλογοι,
εκσυγχρονιστές και τεχνοκράτες.
Αλγόριθμοι και αγορές,
δεδομένα και δείκτες.

Κι εμείς,
μια ζωή στην απέξω.

Η Ανάγκη

Η Ανάγκη είναι σκληρό θηλυκό.
Η μήτρα της συνέλαβε τα πάντα.
Παιδιά έρωτα ή βιασμού,
όλα δικά της.
Κρατάει το αδράχτι της γης
με χέρια γδαρμένα.
Σπρώχνει τον ήλιο.
Μαστιγώνει το αίμα σου
να κάνει κύκλο.
Όποιος μιλάει για ελευθερία
δεν έχει νιώσει ακόμη
το σκοινί της Λάχεσης στον λαιμό.
Μάζεψε τα χέρια σου.
Στάσου ακίνητος.
Πες: «εδώ τελειώνει το δικό μου αίμα».
Ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει.

Μα εσύ θα νιώσεις την ψαλιδιά
στο στήθος σου.