Βαρύ Μυστικό

Κάθε πρωί καθαρίζει το σπίτι,
κατεβάζει τα σκουπίδια,
μαγειρεύει.
Μαλώνει τον πατέρα
που ξεχνά τα φάρμακά του.

Το απόγευμα στέκεται στο μπαλκόνι.
Με περιμένει.
Κι αν κάνω μέρες να φανώ,
ρωτάει ανήσυχη: «Πού ήσουνα;»

Της το κρατάμε όλοι κρυφό,
πως πέθανε.
Της το κρατώ κι εγώ.

Γιατί πολύ φοβότανε τον θάνατο.
Γιατί πολύ αγαπούσε τη ζωή.

Ο Ποιητής

Στέκει καταμεσής της αγοράς. 

Εσταυρωμένος.
Φορά το σακάκι ενός απόντος.
Με άχυρα στην καρδιά.
Βλέμμα στον ουρανό.
Με λέξεις ραμμένες στα μανίκια τρομάζει τους λύκους.
Διώχνει τους φόβους,
μαύρα πουλιά που τσιμπολογούν την ελπίδα.
Μα η αμοιβή του είναι αυτή:
να χτίζουν φωλιές στα πλευρά του,
να τρέφονται από το αίμα του.
Οι άνθρωποι τον προσπερνούν σαν άψυχο.
Η πληγή που τρέχει, αόρατη.
Δεν φοβάται τον θάνατο,
είναι φτιαγμένος από τα υλικά του.
Τον λυγίζει μόνο η βροχή.
Όταν το κεφάλι βαραίνει
από λάσπη και μνήμη.

Ο Πατέρας

Ο πατέρας μου ήταν σίδερο.

Με κρατούσε όρθιο.
Το χέρι του βαρύ στον ώμο μου.

Σήμερα μαλακός σαν βαμβάκι.
Μυρίζει ξύλο και βρεγμένο χώμα.
Όταν ακουμπάω πάνω του,
βαραίνει και ριζώνει.
Κρύβω το πρόσωπο,

κλείνω τα μάτια
και τυλίγω στο δάχτυλο
τα μαλλιά μου.

Εντός των Τειχών

Αβέρωφ και Έβανς.

Στο κατώφλι της Allwyn, 

αντίκρυ στον φούρνο του Βενέρη. 

Στη γωνία που ο θόρυβος τέμνει τη σιωπή, 

ριζώνει ένας άνθρωπος διωγμένος απ’ το φως.
Χαρτόνι στο στήθος, 

γράμματα δανεικά: 

«Δεν βλέπω καλά». 

Στους ώμους του κουρνιάζει το ημέρωμα, 

περιστέρια που γύρεψαν κλαδιά μες στο τσιμέντο.
Μαζεύει στις χούφτες τον οίκτο των περαστικών, 

τον προσφέρει αντίδωρο στα ράμφη. 

Ταΐζει τα πουλιά με την πείνα του.
Ο τυφλός. 

Το βάρος του κόσμου. 

Ούτε άγιος, ούτε διάβολος· 

ένας ζητιάνος εντός των τειχών, 

που με ψίχουλα χτίζει 

έναν καθάριο ουρανό.

Αχαριστία

Ι. Δανεικό Φως

Ο ήλιος χάρισε το φως του στο φεγγάρι.
Eκείνο προσμένει το σκοτάδι,
να φανεί 

πως τάχα λάμπει μόνο του.


ΙΙ. Πλάνο Ψήλωμα

Το δέντρο δάνεισε τον κορμό του, 

κι ο κισσός σηκώθηκε απ' τη λάσπη. 

Μα στα ψηλά σαν έφτασε, 

το δέντρο έπνιξε, 

να μη φανεί 

το πλάνο ψήλωμα.

Ημέρα της Μικρής Αλήθειας

Πολλά παράξενα έθιμα τιμούν οι άνθρωποι·
κανένα σαν εκείνο της Πρωταπριλιάς.

Το ψέμα δεν περιμένει τη μέρα του.
Δεν έχει ωράριο,
καθημερινές και σχόλες.
Δουλεύει ακούραστα,
αιώνες·

αδιάκοπα.

Κανονικά, την Πρωταπριλιά
όλοι θα έπρεπε να λέμε μιαν αλήθεια.
Έστω μικρή, βρε αδερφέ,
να μην ανοίγει εμφύλιους.

Εκτός αν το δούμε ως πρόβα συμφωνημένη
για τη συνέχεια·
ως άσκηση ύφους, για το πόσο πιστευτό
μπορεί και το πιο ανήκουστο να γίνει.

Υψοφοβία

Δεν μου αρέσουν οι εξώστες.

Έχουν μια αλαζονεία εκ γενετής·
εκεί στέκονται αφ’ υψηλού οι ρήτορες
μπροστά στο πλήθος που παραληρεί.
Μοιράζουν παρήγορα ψέματα
κι αναστάσιμους ευαγγελισμούς
σε κόσμο που σέρνεται στον βούρκο.

Δεν είναι απλώς μπαλκόνια·
είναι τα βάθρα της εξουσίας.

Εγώ προτιμώ το χώμα.
Εκεί που οι λέξεις δεν έχουν ύψος,
να πέσουν και να τσακιστούν.