Βαρύ Μυστικό

Κάθε πρωί καθαρίζει το σπίτι,
κατεβάζει τα σκουπίδια,
μαγειρεύει.
Μαλώνει τον πατέρα
που ξεχνά τα φάρμακά του.

Το απόγευμα στέκεται στο μπαλκόνι.
Με περιμένει.
Κι αν κάνω μέρες να φανώ,
ρωτάει ανήσυχη: «Πού ήσουνα;»

Της το κρατάμε όλοι κρυφό,
πως πέθανε.
Της το κρατώ κι εγώ.

Γιατί πολύ φοβότανε τον θάνατο.
Γιατί πολύ αγαπούσε τη ζωή.

Ο Ποιητής

Στέκει καταμεσής της αγοράς. 

Εσταυρωμένος.
Φορά το σακάκι ενός απόντος.
Με άχυρα στην καρδιά.
Βλέμμα στον ουρανό.
Με λέξεις ραμμένες στα μανίκια τρομάζει τους λύκους.
Διώχνει τους φόβους,
μαύρα πουλιά που τσιμπολογούν την ελπίδα.
Μα η αμοιβή του είναι αυτή:
να χτίζουν φωλιές στα πλευρά του,
να τρέφονται από το αίμα του.
Οι άνθρωποι τον προσπερνούν σαν άψυχο.
Η πληγή που τρέχει, αόρατη.
Δεν φοβάται τον θάνατο,
είναι φτιαγμένος από τα υλικά του.
Τον λυγίζει μόνο η βροχή.
Όταν το κεφάλι βαραίνει
από λάσπη και μνήμη.

Ο Πατέρας

Ο πατέρας μου ήταν σίδερο.

Με κρατούσε όρθιο.
Το χέρι του βαρύ στον ώμο μου.

Σήμερα μαλακός σαν βαμβάκι.
Μυρίζει ξύλο και βρεγμένο χώμα.
Όταν ακουμπάω πάνω του,
βαραίνει και ριζώνει.
Κρύβω το πρόσωπο,

κλείνω τα μάτια
και τυλίγω στο δάχτυλο
τα μαλλιά μου.

Εντός των Τειχών

Αβέρωφ και Έβανς.

Στο κατώφλι της Allwyn, 

αντίκρυ στον φούρνο του Βενέρη. 

Στη γωνία που ο θόρυβος τέμνει τη σιωπή, 

ριζώνει ένας άνθρωπος διωγμένος απ’ το φως.
Χαρτόνι στο στήθος, 

γράμματα δανεικά: 

«Δεν βλέπω καλά». 

Στους ώμους του κουρνιάζει το ημέρωμα, 

περιστέρια που γύρεψαν κλαδιά μες στο τσιμέντο.
Μαζεύει στις χούφτες τον οίκτο των περαστικών, 

τον προσφέρει αντίδωρο στα ράμφη. 

Ταΐζει τα πουλιά με την πείνα του.
Ο τυφλός. 

Το βάρος του κόσμου. 

Ούτε άγιος, ούτε διάβολος· 

ένας ζητιάνος εντός των τειχών, 

που με ψίχουλα χτίζει 

έναν καθάριο ουρανό.

Αχαριστία

Ι. Δανεικό Φως

Ο ήλιος χάρισε το φως του στο φεγγάρι.
Eκείνο προσμένει το σκοτάδι,
να φανεί 

πως τάχα λάμπει μόνο του.


ΙΙ. Πλάνο Ψήλωμα

Το δέντρο δάνεισε τον κορμό του, 

κι ο κισσός σηκώθηκε απ' τη λάσπη. 

Μα στα ψηλά σαν έφτασε, 

το δέντρο έπνιξε, 

να μη φανεί 

το πλάνο ψήλωμα.

Ημέρα της Μικρής Αλήθειας

Πολλά παράξενα έθιμα τιμούν οι άνθρωποι·
κανένα σαν εκείνο της Πρωταπριλιάς.

Το ψέμα δεν περιμένει τη μέρα του.
Δεν έχει ωράριο,
καθημερινές και σχόλες.
Δουλεύει ακούραστα,
αιώνες·

αδιάκοπα.

Κανονικά, την Πρωταπριλιά
όλοι θα έπρεπε να λέμε μιαν αλήθεια.
Έστω μικρή, βρε αδερφέ,
να μην ανοίγει εμφύλιους.

Εκτός αν το δούμε ως πρόβα συμφωνημένη
για τη συνέχεια·
ως άσκηση ύφους, για το πόσο πιστευτό
μπορεί και το πιο ανήκουστο να γίνει.

Υψοφοβία

Δεν μου αρέσουν οι εξώστες.

Έχουν μια αλαζονεία εκ γενετής·
εκεί στέκονται αφ’ υψηλού οι ρήτορες
μπροστά στο πλήθος που παραληρεί.
Μοιράζουν παρήγορα ψέματα
κι αναστάσιμους ευαγγελισμούς
σε κόσμο που σέρνεται στον βούρκο.

Δεν είναι απλώς μπαλκόνια·
είναι τα βάθρα της εξουσίας.

Εγώ προτιμώ το χώμα.
Εκεί που οι λέξεις δεν έχουν ύψος,
να πέσουν και να τσακιστούν.

Ωδή στη ρίζα

                                                                                                                                 Ἕκαστος ἐφ’ ᾧ ἐτάχθη.
Τη ρίζα κλαίω·
που στο σκληρό το χώμα,
δουλεύει ακατάπαυστα
να δώσει χρώμα στον καρπό,
στα αλαζονικά τα φύλλα.

Μες στην αφάνεια
και στο σκοτάδι,
ακούει παινέματα
για ομορφιά
που εκείνη έθρεψε.

Μα πάλι συλλογίζομαι:
αν συστηθεί στο φως,
δε θα ’ναι για να γευτεί τη δόξα.
Μια λιτανεία, ξόδι,
προς τη φρικτή θανή της
στου φούρνου την πυρά θα είναι.

Το πουλί

Στη μαρκίζα του εργοστασίου
ένα πουλί χτίζει.

Κουβαλά κλαριά, μίσχους, λάσπη,
κολλά με το σάλιο του την κούπα
και τραγουδά το χτίσιμο.

Κάθε πέταγμα,
μια κατάφαση στη ζωή.

Μέσα, ο εργάτης το κοιτά.

Οκτώ ώρες
το χέρι του
προέκταση του μοχλού.

Βιδώνει το ανώνυμο.
Στόμα στεγνό.

Το βράδυ, στο σπίτι,
κοιτά την παλάμη του
σαν εργαλείο
που ξέχασε να επιστρέψει
στην αποθήκη.

Και θυμάται το πουλί.

Που είχε σάλιο.
Που είχε κλαριά.
Που είχε εαυτό.

Πρόωρο Χιόνι

Το νεαρό βαμβάκι του Μάη
ρουφά το βρόχινο νερό,
αποζητά το χέρι του αγρότη.

Μέσα σε ένα καλοκαίρι
ξοδεύει όλο του το πράσινο
και καταλήγει 

ασπρομάλλης γέρος.

Τον Σεπτέμβρη 

στο χωράφι περιμένει 

το σίδερο 

της θεριστικής.

Μα τουλάχιστον
δεν θα γνωρίσει τον χειμώνα.

Η Πέτρα του Θεού

Ο Θεός άφησε αλάξευτη
απόδειξη της ύπαρξής Του.

Αχειροποίητη.

Στην πέτρα που δείχνει τον ουρανό.
Στον άνεμο που σφυρίζει στις σχισμές.
Στα αγριολούλουδα που φυτρώνουν δίχως χώμα.
Στην απόλυτη ακινησία του γρανίτη.

Ο βράχος,
μόνος του,
προσευχή.

Εκεί ψηλά,
το μοναστήρι δεν είναι σκάλα για τον ουρανό.
Είναι το καπάκι
που κλείνει την ανάσα του βράχου.

Κατεβαίνοντας απ’ την πέτρα
που τρυπά το σύννεφο,
στην πόλη
σου πουλάνε τον ουρανό με το κομμάτι,
τα Μετέωρα
σε μινιατούρες από πλαστικό.

Μένεις
με την απόδειξη στο χέρι.

Το Τρίκλινο

Εγνατία, ώρα μία.
Κάτω από τη σκιά του «Καψής»
το πεζοδρόμιο γίνεται τρίκλινο.
Σκιές κουλουριασμένες,
σαν ερωτηματικά
που η πόλη αρνείται να διαβάσει.
Ο ουρανός, μαύρη τρύπα, 

ρουφάει τ’ αστέρια.
Τα φώτα του δρόμου γλείφουν τις φιγούρες.
Εκείνες δεν βγάζουν πια σκιά.
Έχουν γίνει ένα με την άσφαλτο.

Το πρωί
το πεζοδρόμιο πεντακάθαρο.
Θαρρείς και τους κατάπιε.

Λαδάδικα

Το λάδι ποτίζει ακόμα το ξύλο.
Λιπαρή σιωπή
κάτω από τα νύχια των χαμάληδων.
Βαρέλια. Ιδρώτας. Πίσσα.

Ιδρώτας πάλι στα σεντόνια.
Βαριά ανάσα
με φτηνό πατσουλί.
Ένα κόκκινο φως
γδύνει νύχτα και σώματα.

Τούβλα τριμμένα με λίμα.
Αναπαλαιωμένα χαμόγελα.

Σώματα ιδρωμένα
που δονούνται ξανά,
κρατώντας ψηλά ποτήρια.

Το καλντερίμι
γλιστράει πάντα.

Στην ίδια πόρτα,
το ίδιο παζάρι.
Άλλο εμπόρευμα,
άλλο νόμισμα.

Μια ταμειακή μηχανή
που χτυπάει αδιάκοπα
το κενό σου
σε τιμή ευκαιρίας.

Περιμένοντας

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, περίμενε.
Περίμενε το τηλεγράφημα.

Το τηλεφώνημα.

Το email.

Τον έρωτα των βιβλίων.

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Την έγκριση του δανείου.
Να περάσουν τα κρύα.
Να έρθει η καλοκαιριά.
Τις άδειες του Αυγούστου.
Το πλοίο της φυγής.

Περίμενε.

Στην ουρά της τράπεζας.
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Στα ιατρεία και στα κομμωτήρια.
Στα ραντεβού.

Παντού περίμενε.

Τώρα περιμένει τον θεριστή.
Κι αναρωτιέται, με κομμένη την ανάσα,
μήπως την προσπεράσει κι αυτός,
νομίζοντας πως είναι ήδη νεκρή.

Μέγα Έλεος

Αν η θάλασσα μάθαινε το αλφάβητο 

όσων κατάπιε,
δεν θα ψιθύριζε πια το παράπονό της 

στο ακρογιάλι.
Θα έστηνε εξέδρα στο κύμα
να μιλήσει για τη σκευωρία.
Ή θα ορθωνόταν στο εδώλιο
να δείξει τις ριπές του αέρα

με το δάκτυλο·
εκείνους που δίνουν την εντολή
και επιστρέφουν στεγνοί.

Αιώνες τώρα
της φορτώνουν εγκλήματα που δεν έπραξε.
Τη βρίζουν πως έντυσε γυναίκες στα μαύρα
κι άφησε ορφανά,
λες και το όπλο έχει την ευθύνη
για το έγκλημα.

Κι αν τελικά την έκριναν ένοχη,
εκείνη πάλι το ίδιο θα έκανε.
Κωφή στις καταδίκες,
θα άπλωνε το υγρό της σώμα
να το ξεσκίζουν οι καρίνες των πλοίων μας.

Τόσο απέραντο
το έλεος του νερού.