Προειδοποίηση
Το παρόν παραδίδεται χωρίς εγγύηση· τα υλικά είναι προγραμματισμένα για φθορά. Δεν διατίθενται γνήσια ανταλλακτικά. Μετά την εκκίνηση δεν υπάρχει επιστροφή.
Κύλιση
Περπατούρα.
Το σαλόνι πίστα.
Το πόδι δοκιμάζει το πάτωμα,
μαθαίνει το βάρος.
Το σώμα παίρνει ώθηση,
ανεβαίνει, τεντώνει.
Τα χέρια σημαδεύουν τα ύψη,
κραυγές χαράς.
Το κορίτσι πίσω.
Το χέρι στύβει το γκάζι.
Στις στροφές τα γόνατα ξύνουν τον δρόμο.
Ο αέρας τραβάει τα μάγουλα,
κόβει την ανάσα.
Ο αέρας δεν φτάνει.
Τα χέρια σπρώχνουν,
το καρότσι κυλά.
Το σώμα ζητάει ώθηση.
Βρίσκει τρόπο:
από το ισχίο
στις παλάμες.
Το Μπουκάλι
Ζεστό γυαλί σφιγμένο στις παλάμες.
Η θηλή γεμίζει το στόμα.
Βυζαίνεις.
Πίνεις μονορούφι τον κόσμο.
Το πετάς.
Το μπουκάλι γυρίζει στο πάτωμα.
Κρότος γυμνός.
Η ανάσα παγώνει.
Σταματά.
Το στόμιο δείχνει ποιον θα φιλήσεις.
Το ίδιο γυαλί, ξανά στο στόμα: σκοτάδι και φωτιά.
Καίει τον λαιμό, λύνει τα μέλη.
Κατεβάζεις τη στάθμη, κατεβάζεις την ημέρα.
Βυθίζεσαι.
Πάνω απ’ το κρεβάτι κρέμεται πλαστικό σε γάντζο.
Σακούλα. Σωλήνας. Βελόνα.
Η σταγόνα μετράει αντίστροφα
τικ… τακ…
τις ανάσες που μένουν.
Το Ξόρκι
Κόκκινη γραμμή στο γόνατο.
Λυγμός.
«Να το φιλήσω να γιάνει».
Το ξόρκι πιάνει.
Το αίμα διψά.
Τα στόματα συλλαβίζουν την πείνα.
Σαρκοβόρα δαγκώματα.
Ανάσα κοινή, Κορμί ένα.
Το αίμα κρυώνει.
Ένα στόμα μικρό, ζεστό,
ακουμπά στο διάφανο μάγουλο.
Αντίδωρο της νιότης.
Το ξόρκι, πάλι, νικά.
Τρεις Αιχμές
Στον δρόμο ξεδιπλώνεις τη λινάτσα.
Ο κύκλος στραβός, το Α σπασμένο.
Ο δρόμος ανεβαίνει στο σώμα.
Τον κλωτσάς, τον γράφεις, τον θες δικό σου ή καμένο.
Λίγο πιο κάτω σε ρουφά η πορεία.
Ο κύκλος κλείνει συμμετρικά στο πλακάτ.
Μιλάς πολύ. Διαδηλώνεις πειθαρχημένα.
Συμφωνείς κατ’ αρχήν. Ο δρόμος άβολος, κρατάς αποστάσεις.
Στη λωρίδα σου, τίποτα στα χέρια.
Μόνο δέρμα και τιμόνι.
Ο κύκλος γυαλισμένος, καρφωμένος στο καπό.
Τρεις αιχμές τον τρυπούν, σημαδεύει την άκρη: το πάτημα της δεξιάς ρόδας.
Σοβαρό τροχαίο. Στα συντρίμμια, σίδερα μπλεγμένα.
Η άσπρη μάσκα, νεκρό περιστέρι, πεσμένη στην άσφαλτο.
Το σύμβολο ακρωτηριασμένο.
Δεν περπατάς πια. Καταναλώνεις απόσταση.
Η ταχύτητα σε νανουρίζει. Κυλάς.
Ο κύκλος οδηγεί.
Ο Κούκος
Τι είναι αυτό; - Πουλί.
Τι κάνει; - Πετάει.
Πώς; - Με τα φτερά.
Γιατί; ...
Το στόμα, ορθάνοιχτος γκρεμός,
καταπίνει τις απαντήσεις.
Δε χορταίνει.
Ξαναβγαίνουν χτυπημένες στην επιφάνεια.
Μαθαίνεις τον κόσμο μηρυκάζοντας λέξεις,
μέχρι να σπάσει το θαύμα.
Μετά, σιωπή.
Τα πουλιά δεν σε νοιάζουν.
Ξέρεις πώς πετάνε.
Ξέρεις πόσο κοστίζει το κλουβί τους.
Η σκιά τους ενοχλεί,
λερώνει τα μάρμαρα.
Δίκιο σου η σφεντόνα,
κυνηγάς,
το σκοτώνεις.
Το πουλί επιστρέφει.
Γίνεται ξύλο και μέταλλο.
Τι είναι αυτό; - Κούκος.
Τι κάνει; - Μετράει.
Πώς; - Με τον ήχο.
Η ερώτηση επιστρέφει κοφτή.
Μεταλλικός ήχος, ενοχλητικός,
σαν βελόνα που κολλάει.
Η μνήμη σπάει τα δόντια της.
Ο κούκος χώνεται στο κουτί
και ξαναβγαίνει ίδιος, πάντα ίδιος.
Κι εσύ, με το ίδιο ερώτημα στα χείλη,
κρατάς τον ρυθμό.
Τι είναι αυτό;
Οι απαντήσεις γλιστρούν στο κενό.
Η μνήμη στάζει.
Ο κλοιός σφίγγει.
Διαρροή
Πρώτη εισπνοή. Ανάφλεξη.
Η μηχανή παίρνει μπροστά με βρυχηθμό.
Το κλάμα δίνει σήμα.
Ευπρόσδεκτο.
Οι πνεύμονες άντεξαν την πίεση.
Το σώμα στάζει αίμα και νερά.
Μετά, στεγανοποιείσαι.
Σφίγγεις τις βίδες,
μονώνεις τα τοιχώματα.
Το κλάμα λογαριάζεται βλάβη,
απώλεια πίεσης στο κύκλωμα.
Το πνίγεις στον λαιμό,
το κρύβεις πίσω απ’ το τζάμι.
Μαθαίνεις να δουλεύεις στεγνά.
Οι μηχανές δεν στάζουν.
Στο τέλος, οι αγωγοί χαλαρώνουν.
Οι φλάντζες καίγονται.
Το μάτι υγραίνεται χωρίς εντολή.
Το υγρό τρέχει στο αυλάκι του μάγουλου,
σαν λάδι από αντλία που ρετάρει.
Η μνήμη βαραίνει τα βλέφαρα.
Τελευταία εκπνοή.
Η μηχανή σβήνει.
Επιμύθιο
Όταν γυρίζει το κλειδί στο "OFF", δεν επέρχεται αμέσως η σιωπή. Μεσολαβεί αυτός ο μεταλλικός ήχος, το «τικ-τικ» του μετάλλου που συστέλλεται καθώς κρυώνει. Έτσι τελειώνει η ανθρώπινη μηχανική. Όχι με πάταγο, αλλά με ένα δάκρυ και τη θερμότητα που εγκαταλείπει το σώμα. Το όχημα ακινητοποιείται στην άκρη του δρόμου. Το καπό είναι ακόμα ζεστό. Μέσα, ο οδηγός έχει ήδη κατέβει.
