Πρώτο Νερό

Το σκέπασμα απόψε
ζυγίζει τόνους.

Έξω
η βροχή δουλεύει με το ρολόι,
τρυπάει
τη στέγη, τρυπάει τη σιωπή,
μετράει
την απόσταση από το κρεβάτι μου
μέχρι το υγρό σου χώμα.

Πάντα με σκέπαζες εσύ.
Τώρα
η κίνηση έγινε μια χαρακιά στη μνήμη,
μια αυπνία που παραμονεύει στις υδρορροές.
Με τρώει η σκέψη
πως εσύ, που φοβόσουν πάντα το κρύο,
έμεινες
εκεί, στην άκρη του κόσμου,
να συλλαβίζεις την παγωνιά της πρώτης βροχερής νύχτας.
Φρουρός που του έκλεψαν τη βάρδια
ακούω
το νερό να πέφτει
και ντρέπομαι που είμαι στεγνός,
ντρέπομαι
που ο τοίχος μου αντέχει,
κι εσύ γίνεσαι ένα με τη βροχή,
κάτω
από ένα σκέπασμα που δεν ζεσταίνει πια.

Το νωρίς και το αργά

Μου πετούσες το «ποτέ δεν είναι αργά»
σαν σωσίβιο,
κάθε που βούλιαζα στον βυθό μου.
Θύμωνα με τη σιγουριά σου,
μα δούλευε.
Σου αντιγύριζα το «ποτέ δεν είναι νωρίς»,
με την άγνοια τραγικού ήρωα.
Τώρα ο χρόνος έσπασε στα δύο.
Για σένα, το «αργά» κλείδωσε
στην πέτρα που σε σκεπάζει.
Κι εγώ,
ξανά στον ίδιο βυθό,
παλεύω μ’ ένα «νωρίς» που με πνίγει.
Η μνήμη σκάβει το χώμα,
μου πετάει στα μούτρα τη φωνή σου:
«Ποτέ δεν είναι αργά».

Λάθος, μάνα.
Εδώ που φτάσαμε,
το «ποτέ» στέκει ολόγυμνο.
Δεν παίρνει άλλο επίρρημα.

Τα Κυπαρίσσια των Κοιμητηρίων

Τη νύχτα, 

τα κυπαρίσσια των κοιμητηρίων 

μετρούν το ύψος της σιωπής.
Τη μέρα 

κατακρατούν στα φύλλα τους 

τον θρήνο των συγγενών.
Στα κυπαρισσόμηλα ιδίως 

φυλακίζουν 

το μοιρολόι των μανάδων. 

Το αφήνουν μόνο 

όταν σκάνε στη γη, 

για να ’χει πείρα ο χαμός. 

Να μη μας βρίσκει η απώλεια απαράσκευους.

Με την ευθυτενή κορμοστασιά τους 

δείχνουν επίμονα τον ουρανό 

 σε κείνους που κοιτούν την πλάκα, 

τον άνθρωπό τους κάτω απ' τη γη.
Κι οι ρίζες τους 

σέβονται τους νεκρούς. 

Δεν ανασηκώνουν ποτέ 

τις μαρμάρινες πλάκες 

της ησυχίας τους.

Η Αυθαιρεσία

Χους ει, εις χουν απελεύσει.
Ανάμεσα,
κάτι επιμένει να σηκώνεται.
Μια αυθαιρεσία του μπλε.

Δήλωση

Τα πόδια μου ξέχασαν τη βολή του τροχού.
Δυο έμβολα από δέρμα και νεύρα
καταπίνουν την άσφαλτο μέτρο μέτρο.
Τρέχουν πιο γρήγορα απ’ τις λέξεις.
Το ένα μπροστά.
Το άλλο ξοπίσω να καταδιώκει.

Σε φανάρια ή σε απρόοπτες συναντήσεις
κοκκαλώνουν.
Ξαναπιάνουν ρυθμό
με την ένταση του αίματος.

Λαμαρίνα γιοκ.
Μόνο εγώ και η άσφαλτος
σε μια διαρκή χειραψία.

Όταν το βράδυ η πόλη σβήνει,
απομένουν
δυο κουρασμένα ζώα,
μαλλιά ανακατεμένα,
μάτια που ακόμη φωσφορίζουν.

Κι αν κάτι πάνω μου ασφάλιζα ποτέ,
τα δυο μου πόδια θα ’ταν.

Γι’ αυτό κι όταν με ρωτάνε,
δηλώνω περιπατητής
κι ουδέποτε ποιητής.

Φωνήεντα για τα Πουλιά

Χθεσινά Οστά

Τα λερωμένα της μέρας, 

φίδια στο πάτωμα. 

Το βάρος γλιστρά στο σεντόνι, 

οι ρίζες ξεραίνονται, 

τα δακτυλικά αποτυπώματα καίγονται. 

Ξεριζώνω φωνήεντα απ’ τον λαιμό 

και ταΐζω τα πουλιά. 

Ψέματα κι αλήθειες, 

ιδρώτας που στέγνωσε. 

Ονόματα και τόποι, 

σκόνη πάνω σε κλειστή οθόνη. 

Ποιος αναπνέει όταν το πρόσωπο λείπει; 

Μια κλωστή χωρίς αρχή και τέλος, 

ένας ίσκιος δοκιμάζει 

να μπει σε μια πατρίδα 

που δεν τον χωρά. 

Το πρωί το δέρμα θυμάται απρόθυμα το σχήμα του. 

Φοράω ξανά εαυτό και καθαρά ρούχα. 

Καινούργιος, με χθεσινά οστά. 

Τ’ ακούω να τρίζουν.

Χνάρι κανένα

 Το πρόβλημα με τα αδιέξοδα δεν είναι η πέτρα τους.

Είναι η ψευδαίσθηση πως μπορείς, τάχα,
να τυλίξεις τον μίτο
και να βρεθείς πάλι στην αρχή.

Μα το νήμα είναι η ίδια σου η φλέβα.
Πίσω σου δεν υπάρχει γεωγραφία.
Ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι χώμα.
Είναι ένα πεινασμένο στόμα.
Καταπίνει τις πατημασιές σου
μόλις σηκώσεις τη φτέρνα.

Χνάρι κανένα.

Εσύ και το αδιέξοδο.

Οι αρμοί του έχουν το σχήμα της σιωπής σου.
Σε κάθε πέτρα, πελεκημένο,
το πρόσωπό σου
σε κοιτάζει κατάματα
απ’ την άλλη πλευρά του χρόνου.

Σύσταση

Όταν πρωτοβγήκε απ’ το χώμα,

στην αυλή του πατρικού

έπλαθε οροσειρές
και βύθιζε τον κόσμο σε πηγάδια.
Το βράδυ η μπανιέρα ξέπλενε την πλάση·
ένα καφέ ποτάμι
έπνιγε την υπομονή της μάνας.
Ύστερα το χώμα έγινε ξένο.
Έκοψε τα πολλά μαζί του.
Το αγόραζε μόνο σε πλαστικές σακούλες,
αποστειρωμένο, με ονομασία προέλευσης.
Μελετούσε ποσοστά, άζωτο, τύρφη,
να προκόβουν γεράνια και ντομάτες.
«Θέλω να ξέρω τι τρώω», έλεγε.
Δικαιολογίες.
Απλώς θυμόταν.
Κι ετοιμαζόταν για την επιστροφή:
εκεί που η μούρη τρώει χώμα,
εκεί που το χώμα
διαβάζει τη δική σου σύσταση.