Ελεγεία της Αυταπάτης

Ψέμα μου χειροποίητο, πόσο μου μοιάζεις.

Θνητό κι εφήμερο, με τα κοντά ποδάρια σου,
σωριάζεσαι μπροστά στην αχειροποίητη Αλήθεια.
Μα επινοητικό, αναγεννιέσαι
και έρχεσαι, εφτάψυχο,
με νάζια και καμώματα 

να με λυτρώσεις.

Στη θαλπωρή σου κούρνιασα άναστρες νύχτες,
ξεχειμώνιασα στη φιλάνθρωπη αγκαλιά σου,
στους εφτά ουρανούς ανέβηκα,
κι ας ήταν ψεύτικοι.

Ψέμα μου εχέμυθο, που σε κατέδωσαν
και σε έστησαν στο απόσπασμα,
εσύ, ανεξίκακο, μου πρόσφερες 

σωτήρια πλάνη.

Την αλήθεια τη φοβάμαι·
όπου κι αν τη συνάντησα
έγινε χίμαιρα
και με κατάπιε.