Χθες πήρα στη δουλειά έναν μετανάστη.
Σκέλεθρο του εαυτού του.
Μάτια τυρανισμένα,
σώμα ισχνό.
Μου μίλησε για το ταξίδι,
την οικογένεια που άφησε πίσω,
το όνομά του.
Ήταν δύσκολο στη γλώσσα μου.
Του είπα
πως θα τον λέω Οδυσσέα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οδυσσέας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οδυσσέας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2023
Το Βάπτισμα
Ετικέτες
ανθρωπιά,
βάπτισμα,
γλώσσα,
ενοχή,
επιβίωση,
μετανάστης,
ξεριζωμός,
Οδυσσέας,
όνομα,
Ποίηση,
προσφυγιά,
φτώχεια
Κυριακή 4 Απριλίου 2021
Οδυσσέας
Τον αντάμωσα στην προκυμαία ενός παλιού καρνάγιου, εκεί που τα σκαριά σαπίζουν δίπλα σε σκουριασμένα βαρούλκα. Φορούσε ναυτικό τζάκετ, ξηλωμένο, τα χέρια του τραχιά απ’ την άρμη, τα μάτια του ήρεμα. Άντρας του πελάγους. Έπινε ουζάκι και κάπνιζε τσιμπούκι.
«Περιμένεις το πλοίο για το νησί;» τον ρώτησα. «Δε βαριέσαι», μου είπε, «κι ο νόστος απάτη είναι· πάντα λείπεις όταν φτάνεις. Πατρίδα μου είναι πια η Λήθη. Αυτή με αδειάζει από εμένα και γίνομαι επιτέλους ο Κανένας. Κάποτε, ξέρεις, Ούτις συστήθηκα και σώθηκα».«Και το σπίτι; Το παιδί; Ο θρόνος;» επέμεινα. Χαμογέλασε πικρά. «Σπίτι είναι εκεί που δεν σε ξέρει κανείς». Πέταξε το εισιτήριο στο νερό.
«Κι έπειτα», είπε, καθώς χανόταν στο σκοτάδι της προκυμαίας, «ποτέ δεν γυρίζεις πίσω στον άνθρωπο που άφησες».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)