Ο Θεός άφησε αλάξευτη
απόδειξη της ύπαρξής Του.
Αχειροποίητη.
Στην πέτρα που δείχνει τον ουρανό.
Στον άνεμο που σφυρίζει στις σχισμές.
Στα αγριολούλουδα που φυτρώνουν δίχως χώμα.
Στην απόλυτη ακινησία του γρανίτη.
Ο βράχος,
μόνος του,
προσευχή.
Εκεί ψηλά,
το μοναστήρι δεν είναι σκάλα για τον ουρανό.
Είναι το καπάκι
που κλείνει την ανάσα του βράχου.
Κατεβαίνοντας απ’ την πέτρα
που τρυπά το σύννεφο,
στην πόλη
σου πουλάνε τον ουρανό με το κομμάτι,
τα Μετέωρα
σε μινιατούρες από πλαστικό.
Μένεις
με την απόδειξη στο χέρι.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εμπορευματοποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εμπορευματοποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
Λαδάδικα
Το λάδι ποτίζει ακόμα το ξύλο.
Λιπαρή σιωπή
κάτω από τα νύχια των χαμάληδων.
Βαρέλια. Ιδρώτας. Πίσσα.
Ιδρώτας πάλι στα σεντόνια.
Βαριά ανάσα
με φτηνό πατσουλί.
Ένα κόκκινο φως
γδύνει νύχτα και σώματα.
Τούβλα τριμμένα με λίμα.
Αναπαλαιωμένα χαμόγελα.
Σώματα ιδρωμένα
που δονούνται ξανά,
κρατώντας ψηλά ποτήρια.
Το καλντερίμι
γλιστράει πάντα.
Στην ίδια πόρτα,
το ίδιο παζάρι.
Άλλο εμπόρευμα,
άλλο νόμισμα.
Μια ταμειακή μηχανή
που χτυπάει αδιάκοπα
το κενό σου
σε τιμή ευκαιρίας.
Λιπαρή σιωπή
κάτω από τα νύχια των χαμάληδων.
Βαρέλια. Ιδρώτας. Πίσσα.
Ιδρώτας πάλι στα σεντόνια.
Βαριά ανάσα
με φτηνό πατσουλί.
Ένα κόκκινο φως
γδύνει νύχτα και σώματα.
Τούβλα τριμμένα με λίμα.
Αναπαλαιωμένα χαμόγελα.
Σώματα ιδρωμένα
που δονούνται ξανά,
κρατώντας ψηλά ποτήρια.
Το καλντερίμι
γλιστράει πάντα.
Στην ίδια πόρτα,
το ίδιο παζάρι.
Άλλο εμπόρευμα,
άλλο νόμισμα.
Μια ταμειακή μηχανή
που χτυπάει αδιάκοπα
το κενό σου
σε τιμή ευκαιρίας.
Ετικέτες
αστικό τοπίο,
εμπορευματοποίηση,
Θεσσαλονίκη,
ιστορία,
Λαδάδικα,
μνήμη,
νύχτα,
Ποίηση,
σύγχρονη ποίηση,
σώμα
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Πλαστικός Διόνυσος
Στις πλατείες, η πόλη φοράει περούκα.
Στολές ραμμένες στα ξέναμυρίζουν πολυεστέρα και κλεισούρα.
Ο ρυθμός συντονίζει την πέτρα.
Η γη τρέμει.
Οι μάσκες σφαλίζουν στόματα.
Κορμιά κρουστά στην άσφαλτο,
αγκαλιά μ’ έναν Διόνυσο πλαστικό.
Σπαρταρώ στο τσιμέντο.
Το πλήθος κορυβαντιά
δίχως ιερή έκσταση.
Ο Πάνας σε σύνταξη.
Οι μάσκες σφαλίζουν στόματα.
Κορμιά κρουστά στην άσφαλτο,
αγκαλιά μ’ έναν Διόνυσο πλαστικό.
Σπαρταρώ στο τσιμέντο.
Το πλήθος κορυβαντιά
δίχως ιερή έκσταση.
Ο Πάνας σε σύνταξη.
Η Αφροδίτη γεροντοκόρη.
Το φως τσακίζεται σε φτηνές πούλιες.
Ο Απόλλωνας αποστρέφει το βλέμμα.
Η έκσταση σε άρμα από φελιζόλ
τρίζει σε κάθε στροφή.
Κρατώ το πρόσωπο γυμνό,
ψάχνοντας το οξυγόνο μιας κρύπτης.
Εκεί που οι λέξεις βαραίνουν
κι η σιωπή κρατά
τη σωστή της ράχη.
Το πρωί, σκούπες.
Μαύρες σακούλες. Γκλίτερ στις ρωγμές.
Στο νερό της κρήνης επιπλέει μια μάσκα.
Τα μάτια της άδεια.
Το φως τσακίζεται σε φτηνές πούλιες.
Ο Απόλλωνας αποστρέφει το βλέμμα.
Η έκσταση σε άρμα από φελιζόλ
τρίζει σε κάθε στροφή.
Κρατώ το πρόσωπο γυμνό,
ψάχνοντας το οξυγόνο μιας κρύπτης.
Εκεί που οι λέξεις βαραίνουν
κι η σιωπή κρατά
τη σωστή της ράχη.
Το πρωί, σκούπες.
Μαύρες σακούλες. Γκλίτερ στις ρωγμές.
Στο νερό της κρήνης επιπλέει μια μάσκα.
Τα μάτια της άδεια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)