Το Τρίκλινο

Εγνατία, ώρα μία.
Κάτω από τη σκιά του «Καψής»
το πεζοδρόμιο γίνεται τρίκλινο.
Σκιές κουλουριασμένες,
σαν ερωτηματικά
που η πόλη αρνείται να διαβάσει.
Ο ουρανός, μαύρη τρύπα, 

ρουφάει τ’ αστέρια.
Τα φώτα του δρόμου γλείφουν τις φιγούρες.
Εκείνες δεν βγάζουν πια σκιά.
Έχουν γίνει ένα με την άσφαλτο.

Το πρωί
το πεζοδρόμιο πεντακάθαρο.
Θαρρείς και τους κατάπιε.

Λαδάδικα

Το λάδι ποτίζει ακόμα το ξύλο.
Λιπαρή σιωπή
κάτω από τα νύχια των χαμάληδων.
Βαρέλια. Ιδρώτας. Πίσσα.

Ιδρώτας πάλι στα σεντόνια.
Βαριά ανάσα
με φτηνό πατσουλί.
Ένα κόκκινο φως
γδύνει νύχτα και σώματα.

Τούβλα τριμμένα με λίμα.
Αναπαλαιωμένα χαμόγελα.

Σώματα ιδρωμένα
που δονούνται ξανά,
κρατώντας ψηλά ποτήρια.

Το καλντερίμι
γλιστράει πάντα.

Στην ίδια πόρτα,
το ίδιο παζάρι.
Άλλο εμπόρευμα,
άλλο νόμισμα.

Μια ταμειακή μηχανή
που χτυπάει αδιάκοπα
το κενό σου
σε τιμή ευκαιρίας.