Ο Ποιητής

Στέκει καταμεσής της αγοράς. 

Εσταυρωμένος.
Φορά το σακάκι ενός απόντος.
Με άχυρα στην καρδιά.
Βλέμμα στον ουρανό.
Με λέξεις ραμμένες στα μανίκια τρομάζει τους λύκους.
Διώχνει τους φόβους,
μαύρα πουλιά που τσιμπολογούν την ελπίδα.
Μα η αμοιβή του είναι αυτή:
να χτίζουν φωλιές στα πλευρά του,
να τρέφονται από το αίμα του.
Οι άνθρωποι τον προσπερνούν σαν άψυχο.
Η πληγή που τρέχει, αόρατη.
Δεν φοβάται τον θάνατο,
είναι φτιαγμένος από τα υλικά του.
Τον λυγίζει μόνο η βροχή.
Όταν το κεφάλι βαραίνει
από λάσπη και μνήμη.

Βαρέα και Ανθυγιεινά

Δευτέρα

Αφαιρώ τα επίθετα σαν να βγάζω καρφιά από παλιό τοίχο.
Στο τέλος, μένει μόνο η τρύπα.
Ακουμπώ το μάτι μου.
Σκοτάδι.

Τρίτη
Μεταφέρω τη θάλασσα στο δωμάτιο με τις χούφτες.
Στο χαλί φτάνει μόνο αλάτι και υγρασία.
Μετράω τα υπολείμματα.

Τετάρτη
Ανοίγω ένα παλιό τραύμα με το νυστέρι.
Εξετάζω τα εντόσθιά του χωρίς αναισθητικό.
Ο νους μου στο μαχαίρι.

Πέμπτη
Ταΐζω το χαρτί με τις σπαταλημένες ώρες.
Το κήτος παχαίνει.
Εγώ λιγοστεύω.

Παρασκευή
Μαζεύω πέτρες που πετούν στα σκυλιά.
Τις πλένω.
Τις βάζω δίπλα στα κρύσταλλα.
Απέχουν με πείσμα ορυκτού.

Σάββατο
Τρίβω τη σελίδα με γυαλόχαρτο.
Η λέξη λεπταίνει.
Ξύνω μέχρι να φανεί το ξύλο.
Μέχρι να πιαστεί το χέρι.

Κυριακή
Ταξινόμηση εργαλείων.
Καθαρισμός της πληγής.
Τα εργαλεία καθαρά.
Το χέρι ακόμα βρώμικο.

Η ποίηση δεν σώζει.

Βραχνός Προφήτης

Μην πλανιέστε με τις αποστάσεις.
Δεν είστε πουθενά ασφαλείς.
Ξεχάστε κλειδαριές και τοίχους·
ο πανικός σας είναι το αίμα που κυλάει στη φλέβα μου
πριν καν ιδρώσουν τα χέρια σας.

Είμαι η σκουριά στα κόκαλά σας.
Η φωνή σας είναι ο αέρας που μου κλέβετε,
πριν καν την αρθρώσετε.

Είμαι η συνείδηση·
το αγκάθι στη σάρκα,
καρφί για να κρεμάσετε τα προσωπεία
και τις κρυφές σας αμφιβολίες.

Ξέρω το ένδυμα της απάτης
πριν η ενοχή βρει λέξεις.

Δεν υπάρχει άσυλο στο λευκό μου χαρτί·
ξέρω το ρήμα που θα σας σώσει
και θα σας προδώσει.

Κατοικώ στα συρτάρια
όπου κλειδώνετε τα τιμαλφή σας.

Είμαι νυστέρι·
σκαλίζω την αλήθεια στα σωθικά.
Αρχιτέκτονας της αϋπνίας,
δήμιος, εγώ, στο στέρνο σας.

Είμαι η ηχώ των βιωμένων
και ο βραχνός προφήτης των αβίωτων.

— Μα ποιος είστε;
— Ένας ποιητής.

Γράφω γιατί

                                                                    Ουδείς ευτυχής έχει διακόψει ευτυχία, για να γράψει ποιήματα 

                                                                                                                                                Κική Δημουλά

Γράφω ποιήματα γιατί δε μου μένει τίποτε άλλο.
Γράφω γιατί δεν έχω πια τίποτε να χάσω,
σαν τον γέρο που αρχίζει στα ογδόντα του το κάπνισμα.
Γράφω γιατί η σιωπή έχει το βάρος στερεοποιημένου υδραργύρου.
Γράφω γιατί τα διαβάσματά μου πλήθυναν,
κακοφόρμισαν μέσα μου
και στάζουν πύον στη γραφίδα.
Γράφω γιατί οι λέξεις είναι τα μόνα σκουριασμένα καρφιά
που κρατούν το μυαλό μου δεμένο στο σώμα.
Κάθε λέξη είναι μια σφαίρα που ρίχνω στον φόβο μου·
κι αν σταματήσω, θα με βρει αφοπλισμένο
και θα γίνω μια άσπρη, άλαλη σελίδα.

Γράφω γιατί οι φωνές δεν σωπαίνουν,
γιατί οι εικόνες χτυπούν αλλιώς στα μηνίγγια μου
σαν φυλακισμένα ζώα που ζητούν έξοδο,
κι όσο δεν τα ταΐζω,
αγριεύουν.

Γράφω γιατί ο κόσμος είναι ένα στενό ρούχο
κι οι στίχοι οι μόνες ραφές που ξηλώνω για να ανασάνω.
Αν αφήσω την πένα, θα σπάσουν οι φλέβες μου
από την πίεση του ανείπωτου.
Γράφω γιατί προτιμώ να χύνω μελάνι παρά το αίμα μου.

Γράφω γιατί μέσα μου έχω ένα ναρκοπέδιο
και κάθε ποίημα είναι μια ελεγχόμενη έκρηξη.
Προσφέρω τα μέλη μου
ένα ένα στο χαρτί
για να γλιτώσω τον οριστικό διαμελισμό.