Μέγα Έλεος

Αν η θάλασσα μάθαινε το αλφάβητο 

όσων κατάπιε,
δεν θα ψιθύριζε πια το παράπονό της 

στο ακρογιάλι.
Θα έστηνε εξέδρα στο κύμα
να μιλήσει για τη σκευωρία.
Ή θα ορθωνόταν στο εδώλιο
να δείξει τις ριπές του αέρα

με το δάκτυλο·
εκείνους που δίνουν την εντολή
και επιστρέφουν στεγνοί.

«Μου έσπρωξε την ευθύνη ο άνεμος» 

θα κατέθετε.
«Μου φύσηξε το ανάθεμα,
να μην κοιτάξετε ψηλά».

Το δικαστήριό μας πάλι
δεν θα το αναγνώριζε.
Τους νόμους μας θα έβαζε στο αλάτι.

Αιώνες τώρα
της φορτώνουν εγκλήματα που δεν έπραξε.
Τη βρίζουν πως έντυσε γυναίκες στα μαύρα
κι άφησε ορφανά,
λες και το όπλο έχει την ευθύνη
για το έγκλημα.

Κι αν τελικά την έκριναν ένοχη,
εκείνη πάλι το ίδιο θα έκανε.
Κωφή στις καταδίκες,
θα άπλωνε το υγρό της σώμα
να το ξεσκίζουν οι καρίνες των πλοίων μας.

Τόσο απέραντο
το έλεος του νερού.