Το Τρίκλινο

Εγνατία, ώρα μία.
Κάτω από τη σκιά του «Καψής»
το πεζοδρόμιο γίνεται τρίκλινο.
Σκιές κουλουριασμένες,
σαν ερωτηματικά
που η πόλη αρνείται να διαβάσει.
Ο ουρανός, μαύρη τρύπα, 

ρουφάει τ’ αστέρια.
Τα φώτα του δρόμου γλείφουν τις φιγούρες.
Εκείνες δεν βγάζουν πια σκιά.
Έχουν γίνει ένα με την άσφαλτο.

Το πρωί
το πεζοδρόμιο πεντακάθαρο.
Θαρρείς και τους κατάπιε.

Στην απέξω

Δημογέροντες και κοτζαμπάσηδες,
πρόκριτοι και παπάδες.
Βασιλείς και πρίγκηπες,
αστοί των σαλονιών και τραπεζίτες.
Αυτόχθονες και ετερόχθονες,
παλατιανοί και βενιζελικοί,
εθνικόφρονες και χωροφύλακες,
ταγματασφαλίτες και δοσίλογοι,
εκσυγχρονιστές και τεχνοκράτες.
Αλγόριθμοι και αγορές,
δεδομένα και δείκτες.

Κι εμείς,
μια ζωή στην απέξω.