Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μοναξιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μοναξιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Μαρτίου 2026

Περιμένοντας

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, περίμενε.
Περίμενε το τηλεγράφημα.
Το τηλεφώνημα.
Το email.
Τον έρωτα των βιβλίων.
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Την έγκριση του δανείου.
Να περάσουν τα κρύα.
Να έρθει η καλοκαιριά.
Τις άδειες του Αυγούστου.
Το πλοίο της φυγής.

Περίμενε.

Στην ουρά της τράπεζας.
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Στα ιατρεία και στα κομμωτήρια.
Στα ραντεβού.

Παντού περίμενε.

Τώρα περιμένει τον θεριστή.
Κι αναρωτιέται, με κομμένη την ανάσα,
μήπως την προσπεράσει κι αυτός,
νομίζοντας πως είναι ήδη νεκρή.

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

Μουσική δωματίου για κωφούς

Η σιωπή είναι ύλη βαριά. 
Σαν χιόνι στο δωμάτιο, 
πνίγει με σκόνη τα έπιπλα, 
ποτίζει το μπετόν των τοίχων.
Κάθεται στην καρέκλα απέναντί μου. 
Παχαίνει. 
Με κοιτάζει επίμονα 
με χείλη ραμμένα.
Διεκδικεί τα τετραγωνικά μου, 
ένα 
προς ένα.
Καταπίνει τον θόρυβο του δρόμου, 
μασάει το κλειδί στην κλειδαριά. 
Αφήνει μόνο τον σφυγμό στους κροτάφους·
ένας μετρονόμος
που μετράει
αντίστροφα.
Τώρα πια, τεντώνει τον αέρα σαν χορδή. 
Εκτελεί την πιο σκληρή μουσική δωματίου: 
ξύνοντας με το νύχι το μωσαϊκό, 
χαράσσοντας λέξεις 
που σάπισαν στο λαιμό.

Κι όταν ανοίγω το στόμα 
στη φωνή μου ακούω
παράσιτα.
Μια παρεμβολή 
που λερώνει 
την τέλεια γεωμετρία 
του τίποτα.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026

Το Λουρί

Βγάζουν τη μοναξιά τους βόλτα.
Πρωί, βράδυ.
Την κρατούν με λουρί κοντό.
Τη μαλώνουν όταν γαβγίζει.
Εκείνη αγριεύει
όταν διασταυρώνεται
με τη μοναξιά του γείτονα.
Σφίγγουν τον κόμπο.
Τα περιττώματα σε πλαστικά σακουλάκια.
Μα η μυρωδιά ποτίζει τα ντουβάρια.

Κάποιες νύχτες
το σκυλί ουρλιάζει χωρίς λόγο.
Δυναμώνουν την τηλεόραση.
Το χαϊδεύουν στο κεφάλι.
Κι εκείνο ξαπλώνει στα πόδια τους,
τους κοιτά με μάτια ορθάνοιχτα.
Γλείφει τις πληγές τους.

Το πρωί
βγαίνουν πάλι.
Λουρί στο χέρι.

Ποιος κρατά ποιον;

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026

Ορυκτή Μοναξιά

Με το δάχτυλο να δείχνει
ένα μέλλον που δεν ήρθε,
στέκει οπλαρχηγός στην πλατεία,
δεσμώτης αλλοτινού καιρού, σε μαρμάρινη φυλακή.
Η φορεσιά του παλιομοδίτικη.
Οι ιδέες του, μούχλα και ναφθαλίνη.

Τη μέρα, οι περαστικοί τον προσπερνούν βιαστικοί.
Κάποιοι δεν τον γνωρίζουν.
Η μόνη δόξα του είναι οι φωτογραφίες
με ημίγυμνους τουρίστες.
Άλλοτε, μια παρέα πουλιών,
κι ας του λερώνουν τα παράσημα
και τις πτυχές της φουστανέλας.
Αυτά τουλάχιστον ξέρουν μονάχα από ουρανό.
Και τα στεφάνια των κουστουμαρισμένων
σε επετείους και γιορτές.

Σαν πέσει η νύχτα κι η πόλη πάρει ανάσα,
κάτι μέσα του ξυπνά·
οι αρμοί του τρίζουν.
Το σώμα λύνεται· 
το άλογο καλπάζει,
κι οι κορυφές των δέντρων, στο σκοτάδι,
γίνονται Σαρακηνοί.
Τα φύλλα δέχονται ανελέητα τα βόλια,
το γιαταγάνι βγάζει σπίθες.
Η ψυχή του σπάει την πέτρα που τον πνίγει
και λούζεται στο αίμα των εχθρών.
Ψηλώνει μέσα στον αχό.

Μα αν τύχει κάποιο ζευγάρι
να τραβηχτεί στη βάση των ποδιών του,
ξεχνά τη μάχη, τα παράσημα, τις τιμές.
Ακούει τις ανάσες τους,
τα τολμηρά τους χάδια.
Νιώθει το ζεστό τους αίμα,
κλέβει λίγη από την κάψα των φιλιών
και θυμάται που πριν γίνει πέτρα,
είχε κι αυτός καρδιά.

Μόλις η αυγή χαράξει την πρώτη αχτίδα,
το σώμα κοκαλώνει απότομα.
Το ορυκτό του πνίγει την κραυγή.
Ξανά ακίνητος.
Μεγαλοπρεπής και σοβαρός.
Δείχνει με το δάχτυλο το εμπρός,
μα η πλάτη του μένει
παγωμένη και μόνη.