Πλαστικός Διόνυσος

 Στις πλατείες, η πόλη φοράει περούκα.

Στολές ραμμένες στα ξένα
μυρίζουν πολυεστέρα και κλεισούρα.
Ο ρυθμός συντονίζει την πέτρα. 

Η γη τρέμει.
Οι μάσκες σφαλίζουν στόματα.
Κορμιά κρουστά στην άσφαλτο,
αγκαλιά μ’ έναν Διόνυσο πλαστικό.
Σπαρταρώ στο τσιμέντο.
Το πλήθος κορυβαντιά
δίχως ιερή έκσταση.
Ο Πάνας σε σύνταξη. 

Η Αφροδίτη γεροντοκόρη.
Το φως τσακίζεται σε φτηνές πούλιες.
Ο Απόλλωνας αποστρέφει το βλέμμα.
Η έκσταση σε άρμα από φελιζόλ
τρίζει σε κάθε στροφή.
Κρατώ το πρόσωπο γυμνό,
ψάχνοντας το οξυγόνο μιας κρύπτης.
Εκεί που οι λέξεις βαραίνουν
κι η σιωπή κρατά
τη σωστή της ράχη.
Το πρωί, σκούπες.
Μαύρες σακούλες. Γκλίτερ στις ρωγμές.
Στο νερό της κρήνης επιπλέει μια μάσκα.
Τα μάτια της άδεια.