Πορφυρά Μισοφέγγαρα

Αγαπημένη μου,

δε μου συγχώρησες ποτέ την προδοσία σου.

Το νιώθω.

Αν όμως κάποτε μάσησες το όνομά μου σαν σπασμένο γυαλί,

αν γύρεψες καταφύγιο στον γκρεμό του σώματός μου,

αν βύθισες τα χέρια σου στην ανοιχτή πληγή μου,

συγχώρησε τον εαυτό σου.

Ο έρωτας δεν είναι λευκή σημαία.

Δεν είναι συμβόλαιο να στάξεις ψυχρό μελάνι.

Γράφεται με νύχια που ξεσκίζουν τη ράχη.

Με κυνόδοντες που χαράζουν πορφυρά μισοφέγγαρα στην καρωτίδα.

Είναι σφαγείο ο έρωτας, Αγαπημένη.

Σερνόμαστε απ’ το μέτωπο με γόνατα γδαρμένα στο χαλίκι,

με ιδρώτα που μυρίζει σκουριά,

με μελανιές να ανθίζουν στους ώμους,

με αίμα στα χέρια

που δεν ξέρουμε πια σε ποιον ανήκει.

Στον έρωτα προδίδεις πάντα εκδοχές του εαυτού σου.

Μια σαπίζει στο κατώφλι.

Άλλη φεύγει με σπασμένα πλευρά.

Κι άλλη επιστρέφει σέρνοντας τα πόδια της,

με τα χείλη φαγωμένα απ’ τα ίδια της τα δόντια.

Κρατώ ακόμη τη γεύση αυτού του αίματος

στη γλώσσα μου.

Και περιμένω.