ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς
Αἰσχύλος, Αγαμέμνων (658–659)
Το νερό θυμάται το σχήμα κάθε πνιγμένου.
Κρατά το κενό που άφησε ο θώρακας
την τελευταία φορά που ζήτησε αέρα.
Τη γωνία του γόνατου,
όταν η βάρκα έγινε ξύλο και το ξύλο βυθός.
Εκεί κάτω, το αλάτι δεν διαβάζει ονόματα.
Μένει μόνο το εκτόπισμα των σωμάτων.
Το νερό σέβεται τις λεπτομέρειες:
την καμπύλη της πλάτης,
τη γροθιά που έσφιξε το ψεύτικο σωσίβιο,
το μικρό σχήμα ενός παιδιού.
Το Αιγαίο γεμίζει κενά.
Στο σκοτάδι, το ρεύμα τακτοποιεί τα βάρη του.
Η νέα πατρίδα είναι πανδέγμων.
Στοιβάζει τα σχήματα
σε μια πυκνή, σιωπηλή ταρίχευση.
Στέκονται μετέωρα στο ρεύμα,
σε μια βίαιη συσσωμάτωση με χέρια ανοιχτά.
Στο πρώτο φως η επιφάνεια σιδερωμένη.
Λέμε πως η θάλασσα γαλήνεψε.
Μα το νερό θυμάται.
Μας επιστρέφει το βάρος.
Εμείς, πάλι,μετράμε το ύψος του κύματος,
διαβάζουμε τα ανεμολόγια
και φυσάμε πίσω την ευθύνη
με όση ανάσα μας περίσσεψε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου