Το λουρί χαλάρωσε στο πεζοδρόμιο.
«Χρόνια πολλά».
Οι λέξεις της κύλισαν μπροστά μου
σαν νομίσματα από ξένη τσέπη.
Το χέρι μου έσφιξε το παλτό.
«Συγγνώμη, γνωριζόμαστε;»
Ένα αυτοκίνητο πέρασε.
Ο σκύλος μύριζε έναν στύλο.
Το πρόσωπό της, ανοιχτό.
«Όχι», είπε.
«Έτσι συνηθίζουμε σήμερα».
Το σακίδιο βάρυνε στους ώμους μου.
Ο σκύλος όρθωσε τ’ αυτιά.
Το λουρί τεντώθηκε ξανά.
Η ευχή μου κόλλησε στον λαιμό.
Δεν ξέρω αν την άκουσε.
Έφυγαν.
Έμεινα στο τσιμέντο
να κρατάω ένα κουτί
που δεν ήξερα
πώς να ανοίξω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου