Διάλογος

Η σκουριά έχει την ίδια γεύση, αιώνες τώρα. 

Τα σώματα αλλάζουν ύφασμα· 

από τον λινό χιτώνα στην παραλλαγή. 

Ο σβέρκος ίδιος, λευκός, τεντωμένος.

Στα βράχια της Μήλου, στα στενά του Ορμούζ, στις πεδιάδες της Ουκρανίας 

το σίδερο θυμάται τη ζέστη του αίματος. 

Μιλά χωρίς μεταφραστή.

Η Πυγμή δεν ψάχνει φύλλα συκής, 

δεν ψελλίζει δικαιολογίες. 

Ξεκουμπώνεται μπροστά στις κάμερες 

και ακονίζει το ίδιο μαχαίρι 

πάνω στην ίδια πέτρα.

Αιώνες τώρα. 

Πάνω στον σβέρκο μας.

Δώδεκα Παρά Πέντε

Σκρολάρω πάνω σε πολυκατοικίες 

ξεκοιλιασμένες.
Στην Τεχεράνη ο φώσφορος ξερνάει ήλιο 

πριν αλέκτορα φωνήσαι.
Στο αναδυόμενο παράθυρο προσφορά: 

Πίτσα σπέσιαλ, -30%.
Πεινάω.
Το Ιράν κείται μακράν.
Η πόλη καίγεται.
Η προσφορά λήγει τα μεσάνυχτα.
Καρφώνω το δάχτυλο στο «παράγγειλε τώρα».
Το κουδούνι θα χτυπήσει δώδεκα παρά πέντε.
Πριν μαζευτούν οι μύγες.

Η Αλήθεια Γυμνή

Μια φορά κι έναν καιρό

κάποιος πρέπει να πει τη γυμνή αλήθεια:

πως και οι λύκοι φορούν στέμμα, 

πως οι δράκοι μιλούν τη γλώσσα του νόμου, 

πως οι στάχτες στα δάση έχουν υπογραφή, 

πως οι έμποροι όπλων υπογράφουν την ειρήνη, 

πως τα σπίτια δεν γκρεμίζονται από τον άνεμο, 

πως για τα θαύματα του Ουρανού ο λογαριασμός 

κατηφορίζει, 

πως στα ψηλά δώματα δεν φτάνουν 

τα βήματα της Νέμεσης, 

πως οι καλοί δεν σώζονται πάντα, 

πως οι αδύναμοι δεν γεννήθηκαν φταίχτες, 

πως η ομορφιά είναι υπερεκτιμημένη 

κι η καλοσύνη δεν είναι πάντα αθώα, 

πως η ζωή δεν έχει happy end.

Το σπουδαιότερο: πως το τέλος 

το γράφει εκείνος 

που πληρώνει το μελάνι.

Κι ίσως τότε 

ζήσουν κι αυτοί καλά 

κι εμείς καλύτερα.