Μουσική δωματίου για κωφούς

Η σιωπή είναι ύλη βαριά. 

Σαν χιόνι στο δωμάτιο, 

πνίγει με σκόνη τα έπιπλα, 

ποτίζει το μπετόν των τοίχων.

Κάθεται στην καρέκλα απέναντί μου. 

Παχαίνει. 

Με κοιτάζει επίμονα 

με χείλη ραμμένα.
Διεκδικεί τα τετραγωνικά μου, 

ένα 

προς ένα.
Καταπίνει τον θόρυβο του δρόμου, 

μασάει το κλειδί στην κλειδαριά. 

Αφήνει μόνο τον σφυγμό στους κροτάφους·
ένας μετρονόμος
που μετράει
αντίστροφα.
Τώρα πια, τεντώνει τον αέρα σαν χορδή. 

Εκτελεί την πιο σκληρή μουσική δωματίου: 

ξύνοντας με το νύχι το μωσαϊκό, 

χαράσσοντας λέξεις 

που σάπισαν στο λαιμό.

Κι όταν ανοίγω το στόμα 

η φωνή μου ακούγεται 

σαν παράσιτα.
Μια παρεμβολή 

που λερώνει 

την τέλεια γεωμετρία 

του τίποτα.