C' est la vie

Οι παλιοί μου φίλοι· 

σοδειά που σαπίζει στα αζήτητα. 

Στα παζάρια της πόλης ψηλαφώ 

τα παλίμψηστα πρόσωπά τους.
Σκάβω το παλιό μας χώμα. 

Μετρώ τη δική μου υποχώρηση. 

Ψάχνω τη λέξη μου 

κάτω από τις στρώσεις των άλλων, 

ξεθάβω το οικείο πρόσωπο.

Μα πιο πολύ σκοντάφτω 

στις προεξοχές της απουσίας μου. 

Οι ρυτίδες τους 

ξένα χαρακώματα. 

Τα βλέμματα 

κατοικημένα από άγνωστους έρωτες.

Ποια χέρια, άραγε, 

έγραψαν τη συνέχεια αυτού του ξένου;

Στον τυπικό αποχαιρετισμό 

οι αγκώνες μας βρίσκουν αέρα. 

Τα μάτια κλειστά, 

μην προλάβουν 

να με δουν 

όπως τους είδα.

Ύστερα οι σακούλες βαραίνουν. 

Το βουητό της μέρας 

καταπίνει αναμνήσεις κι ονόματα. 

Φωνήεντα για τα Πουλιά

Χθεσινά Οστά

Τα λερωμένα της μέρας, 

φίδια στο πάτωμα. 

Το βάρος γλιστρά στο σεντόνι, 

οι ρίζες ξεραίνονται, 

τα δακτυλικά αποτυπώματα καίγονται. 

Ξεριζώνω φωνήεντα απ’ τον λαιμό 

και ταΐζω τα πουλιά. 

Ψέματα κι αλήθειες, 

ιδρώτας που στέγνωσε. 

Ονόματα και τόποι, 

σκόνη πάνω σε κλειστή οθόνη. 

Ποιος αναπνέει όταν το πρόσωπο λείπει; 

Μια κλωστή χωρίς αρχή και τέλος, 

ένας ίσκιος δοκιμάζει 

να μπει σε μια πατρίδα 

που δεν τον χωρά. 

Το πρωί το δέρμα θυμάται απρόθυμα το σχήμα του. 

Φοράω ξανά εαυτό και καθαρά ρούχα. 

Καινούργιος, με χθεσινά οστά. 

Τ’ ακούω να τρίζουν.