Τα λερωμένα της μέρας,
φίδια στο πάτωμα.
Το βάρος γλιστρά στο σεντόνι,
οι ρίζες ξεραίνονται,
τα δακτυλικά αποτυπώματα καίγονται.
Ξεριζώνω φωνήεντα απ’ τον λαιμό
και ταΐζω τα πουλιά.
Ψέματα κι αλήθειες,
ιδρώτας που στέγνωσε.
Ονόματα και τόποι,
σκόνη πάνω σε κλειστή οθόνη.
Ποιος αναπνέει όταν το πρόσωπο λείπει;
Μια κλωστή χωρίς αρχή και τέλος,
ένας ίσκιος δοκιμάζει
να μπει σε μια πατρίδα
που δεν τον χωρά.
Το πρωί το δέρμα θυμάται απρόθυμα το σχήμα του.
Φοράω ξανά εαυτό και καθαρά ρούχα.
Καινούργιος, με χθεσινά οστά.
Τ’ ακούω να τρίζουν.
