Διάλογος

Η σκουριά έχει την ίδια γεύση, αιώνες τώρα. 

Τα σώματα αλλάζουν ύφασμα· 

από τον λινό χιτώνα στην παραλλαγή. 

Ο σβέρκος ίδιος, λευκός, τεντωμένος.

Στα βράχια της Μήλου, στα στενά του Ορμούζ, στις πεδιάδες της Ουκρανίας 

το σίδερο θυμάται τη ζέστη του αίματος. 

Μιλά χωρίς μεταφραστή.

Η Πυγμή δεν ψάχνει φύλλα συκής, 

δεν ψελλίζει δικαιολογίες. 

Ξεκουμπώνεται μπροστά στις κάμερες 

και ακονίζει το ίδιο μαχαίρι 

πάνω στην ίδια πέτρα.

Αιώνες τώρα. 

Πάνω στον σβέρκο μας.