Δι’ ελέου και φόβου

Στους κήπους της φθοράς, αυτό που πιο πολύ με θλίβει
είναι οι φωτογραφίες.
Ακίνητα χαμόγελα πάνω στο μάρμαρο,
ντυμένα την καλύτερή τους Κυριακή.
Πρόσωπα στο σμάλτο,  

αμέριμνα.

Με παγώνει η άγνοιά τους.
Η ειρωνεία του φακού,
της πόζας που στρατολογήθηκε ερήμην τους
να κάνει βάρδια παρουσίας πάνω στο χώμα.

Άραγε ένιωσαν, στην αστραπή του φλας,
το παγερό ρίγος;
Την καταδίκη να γελούν για πάντα
εμπρός στα δακρυσμένα μάτια μας;

Δεν θέλω πια να βγαίνω φωτογραφίες.
Ποιος ξέρει ποια από όλες
θα διαλέξει ο θάνατος
για στολή μου;