Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπαρξιακή ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπαρξιακή ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

Δι’ ελέου και φόβου

Στους κήπους της φθοράς, αυτό που πιο πολύ με θλίβει
είναι οι φωτογραφίες.
Ακίνητα χαμόγελα πάνω στο μάρμαρο,
ντυμένα την καλύτερή τους Κυριακή.
Πρόσωπα στο σμάλτο,  
αμέριμνα.

Με παγώνει η άγνοιά τους.
Η ειρωνεία του φακού,
της πόζας που στρατολογήθηκε ερήμην τους
να κάνει βάρδια παρουσίας πάνω στο χώμα.

Άραγε ένιωσαν, στην αστραπή του φλας,
το παγερό ρίγος;
Την καταδίκη να γελούν για πάντα
εμπρός στα δακρυσμένα μάτια μας;

Δεν θέλω πια να βγαίνω φωτογραφίες.
Ποιος ξέρει ποια από όλες
θα διαλέξει ο θάνατος
για στολή μου;

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026

Πρόβα Σιωπής

Δέντρο φυλλοβόλο θα ’θελα να γεννηθώ.

Με ρίζες, μαύρα φίδια,
να σχίζουν τη μήτρα της γης,
να πίνουν το τυφλό αλάτι του τόπου μου,
λάσπη, σκοτάδι και μνήμη.

Τον χειμώνα
να με γδύνει ο βοριάς συλλαβή συλλαβή,
να σφυρίζει μέσα απ’ τα κλαδιά μου
τους καημούς του κόσμου.
Να στέκομαι ολόρθο τραύμα,
νεύρο γυμνό,
εκτεθειμένο στο ουρλιαχτό των λύκων
και στο κοφτερό δόντι της παγερής νύχτας.

Κι όταν η Άνοιξη σπρώχνει το αίμα προς τα πάνω,
να τρίζουν οι χυμοί μου
σαν νερά που σπάνε φράγματα.
Να πετώ φύλλα, πράσινες ουλές,
στη μάχη με τον θάνατο.
Να πίνω τον ήλιο λαίμαργα
όπως εκείνος που ξέρει πως τίποτα δεν κρατά.

Κι όταν θα ’ρθει η ώρα,
ας κοπιάσει ο ξυλοκόπος με το κρύο μέταλλο
ή το σκουλήκι, αθόρυβα απ’ τη ρίζα.
Να πέσω χωρίς κραυγή.
Να επιστρέψω στο χώμα
χωρίς παράπονο, χωρίς δάκρυ,
σαν να μην υπήρξα ποτέ,
παρά μια σκοτεινή πρόβα σιωπής.

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Ο Χειροπράκτης

Καλά ζύγια, λυσίκομη ουρά.
Σπάγκος τεντωμένος, να ξετυλίγει το παλιό δίλημμα:
υπάρχει ή δεν υπάρχει;

Μα έξω δεν βρήκα ουρανό.

Επέστρεψα.
Το πουλί νεκρό στο πάτωμα.
«Να λες ουρανός, κι ας μην είναι»,
θυμήθηκα τα λόγια του χειροπράκτη.

Στο κλειστό δωμάτιο, ο σπάγκος σάλεψε.
Ο αετός τινάχτηκε, χτύπησε στον σοβά.
Κι αφού δεν βρήκε ουρανό,
τον έσκαψε.

Έμεινα με τον σπάγκο κομμένο. 

Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2025

Ρωγμή

Κάπου ανάμεσα σε Παράδεισο και Κόλαση
χάθηκε μια ολόκληρη πατρίδα.

Στα ψηλά, το φως δεν σκοντάφτει πουθενά.
Στα χαμηλά, η φωτιά καίει την ουρά της.

Εδώ το ψωμί έχει γεύση από σκουριασμένη λαμαρίνα.
Ούτε άγιος, ούτε κτήνος.
Εδώ ζούμε πλάγια. Με την πλάτη στον τοίχο.
Ούτε όρθιοι, ούτε πεσμένοι.

Στη ρωγμή που δεν χωράει ούτε ψαλμό, ούτε κατάρα,
στη ρωγμή που Θεός και Διάβολος
μπαζώνουν με ασβέστη και πίσσα.