Ρωγμή

Κάπου ανάμεσα σε Παράδεισο και Κόλαση
χάθηκε μια ολόκληρη πατρίδα.

Στα ψηλά, το φως δεν σκοντάφτει πουθενά.
Στα χαμηλά, η φωτιά καίει την ουρά της.

Εδώ το ψωμί έχει γεύση από σκουριασμένη λαμαρίνα.
Ούτε άγιος, ούτε κτήνος.
Εδώ ζούμε πλάγια. Με την πλάτη στον τοίχο.
Ούτε όρθιοι, ούτε πεσμένοι.

Στη ρωγμή που δεν χωράει ούτε ψαλμό, ούτε κατάρα,
στη ρωγμή που Θεός και Διάβολος
μπαζώνουν με ασβέστη και πίσσα.

Η Μετάλλαξη

Όταν συγχώρησα το σώμα μου,  

του έκοψα τα παυσίπονα.
Άφησα το τραύμα να αναλάβει το τιμόνι.
Ξεκρέμασα τους καθρέφτες.
Έφτυσα τα δανεικά ψίχουλα. 

Σηκώθηκα από τα ξένα τραπέζια.
Σταμάτησα να μετράω.
Αποκήρυξα το παρελθόν. 

Δολοφόνησα το μέλλον.
Άρχισα να περπατώ 

μόνο όταν μιλούσε το αίμα.
Χάρισα το δίκιο μου στους περαστικούς.
Έχτισα το σπίτι μου ακριβώς πάνω στο λάθος. 

Αγάπησα τη ρωγμή περισσότερο από τον τοίχο.

Όταν πια αγκάλιασα τον εαυτό μου, 

είδα 

πως κρατούσα κάποιον άλλο.