Γεωδαισία του Εντός

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο· 

δεν έχει σημασία ο προορισμός. 

Τι με νοιάζει η ομίχλη του Τάμεση 

ή το κρύο των καναλιών; 

Όλοι οι δρόμοι πια οδηγούν σε μένα.

Η πόλις δεν με ακολουθεί. 

Εγώ της δίνω σχήμα. 

Είμαι ο τυφλός πολεοδόμος της εντός μου επικράτειας, 

υφαίνω τις λεωφόρους της με την κλωστή της αγρύπνιας.

Αναστηλώνω το κέντρο με τα συντρίμμια της εστίας, 

κι όταν η ερημιά μου ζητάει βοή, 

επινοώ πλήθουσα αγορά από τον πηλό των παλιών μου ειδώλων 

και δραπετεύω.

Ρυμοτομώ την άβυσσο· 

κι όταν ο νταλκάς με πνίγει, 

λοξοδρομώ σε στενωπούς υποψίας,

στα υαλόφρακτα προάστια της απάθειας 

να επιβάλω στο αίμα τη γεωμετρία του πάγου.

Λιμάνια δεν προβλέπονται· 

τη θάλασσα εδώ δεν σχίζει καρίνα,  

κι οι ουρανοί μου, ακατοίκητοι από σίδερο, άγγελο ή πούπουλο.

Κι έτσι περίκλειστη κι ολοδική μου η πόλη μου 

μοιάζει σαν ήλιος που δεν χρειάζεται ουρανό.

Ύποπτος Φυγής

Μικρός το ’σκαγες συχνά απ’ το σπίτι·
ήσουν πάντα ύποπτος φυγής,
λαθρεπιβάτης τρένων, πλοίων, αεροπλάνων,
ακόμα και βιβλίων,
με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών.

Το ταξίδι πια σε αφήνει αδιάφορο.
Να φύγεις; Να πας πού;
Εδώ, στα δικά σου ερείπια θα μείνεις.
Στη ρυμοτομία που έχτισες με τα μπάζα της αυλής σου,
εδώ που η θάλασσα έγινε πηγάδι
κι ο ορίζοντας γκράφιτι στη μεσοτοιχία
της διπλανής πολυκατοικίας.

Θα προσμένεις όρθιος και μόνος
να σωριαστούν και τ’ άλλα ετοιμόρροπα.
Δεν υπάρχει λιμάνι, δεν υπάρχει φυγή.
Μόνο το βάθος της στέρνας
και η οσμή της μούχλας που απόμεινε
η μόνη σου πατρίδα.