Παραρλάμα

3… 2… 1… 2026

Το νέο έτος έπεσε, έντρομο,
από την τηλεόραση
στο σαλόνι.

Γυμνό, όπως το γέννησε ο χρόνος.
Με τη λάμψη των βεγγαλικών στα μάτια
και τη μυρωδιά του μπαρουτιού
πάνω στο δέρμα.

Στα χείλη την αμήχανη σιωπή

που πέφτει σαν ψιλοβρόχι

μεταξύ αγνώστων.

Το αγκαλιάσαμε
με τα ίδια χέρια
που μαθαίνουν
και ξεμαθαίνουν το φως
εδώ και αιώνες.

Μείναμε έτσι
ώσπου καταλάβαμε:
δεν το αγκαλιάζαμε πια.

Εκείνο μας κρατούσε.

Ζητούσε μάρτυρες.

Και μας είχε ήδη επιλέξει.

Ηράκλειο, Παραμονή Πρωτοχρονιάς