Το νωρίς και το αργά

Μου πετούσες το «ποτέ δεν είναι αργά»
σαν σωσίβιο,
κάθε που βούλιαζα στον βυθό μου.
Θύμωνα με τη σιγουριά σου, 

μα δούλευε.

Σου αντιγύριζα το «ποτέ δεν είναι νωρίς»,
με την άγνοια τραγικού ήρωα.

Τώρα ο χρόνος έσπασε στα δύο.

Για σένα, το «αργά» κλείδωσε
στην πέτρα που σε σκεπάζει.

Κι εγώ,
ξανά στον ίδιο βυθό,
παλεύω μ’ ένα «νωρίς» που με πνίγει.

Η μνήμη σκάβει το χώμα,
μου πετάει στα μούτρα τη φωνή σου:
«Ποτέ δεν είναι αργά».

Λάθος, μάνα.
Εδώ που φτάσαμε,
το «ποτέ» στέκει ολόγυμνο.
Δεν παίρνει άλλο επίρρημα.

Τα Κυπαρίσσια των Κοιμητηρίων

Τη νύχτα, 

τα κυπαρίσσια των κοιμητηρίων 

μετρούν το ύψος της σιωπής.
Τη μέρα 

κατακρατούν στα φύλλα τους 

τον θρήνο των συγγενών.
Στα κυπαρισσόμηλα ιδίως 

φυλακίζουν 

το μοιρολόι των μανάδων. 

Το αφήνουν μόνο 

όταν σκάνε στη γη, 

για να ’χει πείρα ο χαμός. 

Να μη μας βρίσκει η απώλεια απαράσκευους.

Με την ευθυτενή κορμοστασιά τους 

δείχνουν επίμονα τον ουρανό 

 σε κείνους που κοιτούν την πλάκα, 

τον άνθρωπό τους κάτω απ' τη γη.
Κι οι ρίζες τους 

σέβονται τους νεκρούς. 

Δεν ανασηκώνουν ποτέ 

τις μαρμάρινες πλάκες 

της ησυχίας τους.