Πτυχία

Το χαρτί στον τοίχο λέει πως ξέρω τον κόσμο.
Ψέμα.
Ο κόσμος δεν χώρεσε ποτέ σε αμφιθέατρα.
Το αληθινό σχολείο δεν έχει θρανία.
Έχει κράσπεδα και γωνίες.
Εδώ διαβάζεις την Ιστορία στο ύψος του πέλματος.
Ακούς το βουητό του αίματος στους κροτάφους,
τη γλώσσα της πείνας
και το ξερό γέλιο του τρελού.
Εξετάσεις στον ήλιο και στη λάσπη.
Γράφεις με αίμα.
Ο ανώνυμος της γωνίας παραδίδει σεμινάρια επιβίωσης.
Χωρίς λόγια. 

Με το σώμα.
Η πόρνη διδάσκει πώς να μη σπας.
Ο διαδηλωτής πώς να μη λυγίζεις.
Έτσι μετριέται ο χρόνος εδώ.
Μάθημα πρώτο:
Πώς να προσπερνάς χωρίς να προσπερνάς.
Να βλέπεις την άβυσσο χωρίς να γλιστράς.
Μάθημα δεύτερο:
Να συγχρονίζεσαι στο βήμα του άλλου.
Όχι από συμπόνια. 

Για να μη χαθεί ο δρόμος.
Ο αγέρας, δάσκαλος παλιάς κοπής,
με τα χαστούκια του σου θυμίζει
πως ο κόσμος δε σου χρωστά.
Αποφοίτηση το βράδυ.
Χωρίς χαρτιά, χωρίς χειροκροτήματα.
Μόνο με τα μάτια γεμάτα
από τις χαρακιές του κόσμου.

Γράφω γιατί

                                                                    Ουδείς ευτυχής έχει διακόψει ευτυχία, για να γράψει ποιήματα 

                                                                                                                                                Κική Δημουλά

Γράφω ποιήματα γιατί δε μου μένει τίποτε άλλο.
Γράφω γιατί δεν έχω πια τίποτε να χάσω,
σαν τον γέρο που αρχίζει στα ογδόντα του το κάπνισμα.
Γράφω γιατί η σιωπή έχει το βάρος στερεοποιημένου υδραργύρου.
Γράφω γιατί τα διαβάσματά μου πλήθυναν,
κακοφόρμισαν μέσα μου
και στάζουν πύον στη γραφίδα.
Γράφω γιατί οι λέξεις είναι τα μόνα σκουριασμένα καρφιά
που κρατούν το μυαλό μου δεμένο στο σώμα.
Κάθε λέξη είναι μια σφαίρα που ρίχνω στον φόβο μου·
κι αν σταματήσω, θα με βρει αφοπλισμένο
και θα γίνω μια άσπρη, άλαλη σελίδα.

Γράφω γιατί οι φωνές δεν σωπαίνουν,
γιατί οι εικόνες χτυπούν αλλιώς στα μηνίγγια μου
σαν φυλακισμένα ζώα που ζητούν έξοδο,
κι όσο δεν τα ταΐζω,
αγριεύουν.

Γράφω γιατί ο κόσμος είναι ένα στενό ρούχο
κι οι στίχοι οι μόνες ραφές που ξηλώνω για να ανασάνω.
Αν αφήσω την πένα, θα σπάσουν οι φλέβες μου
από την πίεση του ανείπωτου.
Γράφω γιατί προτιμώ να χύνω μελάνι παρά το αίμα μου.

Γράφω γιατί μέσα μου έχω ένα ναρκοπέδιο
και κάθε ποίημα είναι μια ελεγχόμενη έκρηξη.
Προσφέρω τα μέλη μου
ένα ένα στο χαρτί
για να γλιτώσω τον οριστικό διαμελισμό.