Φοίνικας εγώ

Στην πυρκαγιά σου παραδίνομαι.
Στάχτη και φτερό μαζί.
Κάθε σου άγγιγμα μια σπίθα,
κάθε ματιά σου μια πυρά.
Καίγομαι. 

Λιώνω. 

Ξαναγεννιέμαι.
Μέσα στις φλόγες σου έμαθα
πώς η πληγή γίνεται φως.
Στον άνεμο των χειλιών σου
μαζεύω τα κομμάτια μου.
Παίρνω μορφή
κι ανοίγω τα φτερά
ξανά
στις φλόγες σου.

Η Ύστατη Μάχη

Παλιά πίστευα
πως ο κόσμος αλλάζει με γροθιές.
Ήμουν στρατιώτης
της μεγάλης ανατροπής.
Μετά μπήκα στο πλήθος.
Μέτρησα τη σκουριά.
Άγγιξα το κρύο μέταλλο.

Κατάλαβα.

Τώρα οχυρώνω το πρόσωπό μου.
Αγωνίζομαι
να κρατήσω το βλέμμα καθαρό.
Να μην οξειδωθώ στη βαρβαρότητα.
Να μη στεγνώσει η τρυφερότητα
στις παλάμες μου.
Να μείνω άνθρωπος.

Τι πιο πολιτικό από αυτό;

Η Μετάλλαξη

Όταν συγχώρησα το σώμα μου,  

του έκοψα τα παυσίπονα.
Άφησα το τραύμα να αναλάβει το τιμόνι.
Ξεκρέμασα τους καθρέφτες.
Έφτυσα τα δανεικά ψίχουλα. 

Σηκώθηκα από τα ξένα τραπέζια.
Σταμάτησα να μετράω.
Αποκήρυξα το παρελθόν. 

Δολοφόνησα το μέλλον.
Άρχισα να περπατώ 

μόνο όταν μιλούσε το αίμα.
Χάρισα το δίκιο μου στους περαστικούς.
Έχτισα το σπίτι μου ακριβώς πάνω στο λάθος. 

Αγάπησα τη ρωγμή περισσότερο από τον τοίχο.

Όταν πια αγκάλιασα τον εαυτό μου, 

είδα 

πως κρατούσα κάποιον άλλο.