Η μνήμη ξανά στο κόκκαλο.
Τα ερείπια του Μίνωα σωριάζονται πάνω στα δικά μας.
Οι αντοχές στέγνωσαν.
Η νύχτα κάθεται βαριά στο στήθος.
Μισό δισκίο να πάμε παρακάτω.
Μόνοι στην παγωνιά.
Επιμηθείς σκαλίζουμε στάχτες,
στρέφουμε τις παλάμες στη χόβολη.
Ψάχνουμε πρόσωπα σε άδειες λίμνες.
Βουνά και θάλασσες μας γύρισαν την πλάτη.
Σημάδια στο δέρμα
από χάδια και μαχαίρια.
στη μάχη
και στον έρωτα.
Μα λίγο πριν σκάσει το πρωί,
το ξέρουμε.
Η Πανδώρα θα ξυπνήσει
και η ελπίδα θα ακονίσει πάλι
τη δική της αιχμή.
