Η καρδιά μου εργάζεται μισό αιώνα.
Εισπνοή, εκπνοή.
Πενήντα δεν λέει τίποτα.
Υπήρξα τόσο; Ναι.
Όπως η πέτρα, η μούχλα, το δέντρο.
Ζωή ήταν μόνο οι εξαιρέσεις.
Δεν έχω πενήντα πράγματα να σου πω.
Εκείνη την πρώτη φορά που ένιωσα ξένος.
Τις γρατζουνιές στο δέρμα, πριν τις ρυτίδες.
Τους σπασμούς του έρωτα.
Το πρώτο κλάμα των παιδιών.
Τον ήχο του φτυαριού το χώμα.
Και το απόγευμα που έπαψα να με περιμένω.
Πενήντα χρόνια.
Τα σαράντα εννιά, μια απεργία χωρίς πανό.
Το υπόλοιπο, μια παιδική φωνή
που ουρλιάζει θαμμένη σε ξένο σώμα.
