Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει

όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω

πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες...

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Τέσσερις εποχές














Με τα πρωτοβρόχια
ήρθαν τα πρωτογενή πλεονάσματα
κατακόκκινα από την αφρικάνικη σκόνη,
αιματοβαμμένα
στο χρώμα της αστερόεσσας.
Με τα πρώτα χιόνια επικυρώθηκαν από γηραιούς Ευρωπαίους
και νεοπαγείς οίκους αξιολόγησης,
 αντίδωρο μικρό σε όσους κρυώνουν,
όσο χωράει η χούφτα μιας παλάμης
κατάθεση ανώφελης συγγνώμης.
Την άνοιξη εξοφλήθηκαν αρμοδίως
από ανθρώπους δίχως μνήμη
που δεν τρέμουν πια
παρά μόνο οι καρδιές τους .
Το πρώτο καλοκαιρινό μελτέμι
τα σκόρπισε ξανά στο μπλε του Αιγαίου...

Μάνος Στεφανάκης,  Ηράκλειο 10-06-2014

1 σχόλιο:

  1. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο μεστά ποιήματα, που δεν ακκίζονται με τη γλώσσα, που δεν περιστρέφονται αυτοαναφορικά γύρω από το ποιητικό εγώ που δεν είναι λέξεις που παρατίθενται σε μια ποιητικίζουσα πόζα. Μπράβο Μάνο! Μπράβο. Μπορώ να τα κυκλοφορίσω; Αφού τα δημοσίευσες!
    Ελένη Γιαμαλάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή