Ελεγεία της Αυταπάτης

Ψέμα μου χειροποίητο, πόσο μου μοιάζεις.

Θνητό κι εφήμερο, με τα κοντά ποδάρια σου,
σωριάζεσαι μπροστά στην αχειροποίητη Αλήθεια.
Μα επινοητικό, αναγεννιέσαι
και έρχεσαι, εφτάψυχο,
με νάζια και καμώματα 

να με λυτρώσεις.

Στη θαλπωρή σου κούρνιασα άναστρες νύχτες,
ξεχειμώνιασα στη φιλάνθρωπη αγκαλιά σου,
στους εφτά ουρανούς ανέβηκα,
κι ας ήταν ψεύτικοι.

Ψέμα μου εχέμυθο, που σε κατέδωσαν
και σε έστησαν στο απόσπασμα,
εσύ, ανεξίκακο, μου πρόσφερες 

σωτήρια πλάνη.

Την αλήθεια τη φοβάμαι·
όπου κι αν τη συνάντησα
έγινε χίμαιρα
και με κατάπιε.

Οι Λεμονανθοί

Χθες θαύμαζα της λεμονιάς το ξέσπασμα,
λευκή γιορτή απλωμένη στα κλαδιά.
Παλιός καρπός και νέο μπουμπούκι
υπόσχονταν μια απλόχερη σοδειά.

Μα σήμερα, νεκροί στο μαύρο χώμα,
κείτονταν οι λευκοί λεμονανθοί.
Τ’ οξύ τους άρωμα, θυμίαμα επιτάφιου·
τη σπάταλη θανή τους πένθησα.

Κι ύστερα στάθηκα.
Καθρέφτης το χώμα, μάθημα η φθορά.
Τάχα δεν κάνουμε το ίδιο με τις λέξεις;
Δέκα σφαγμένα ποιήματα στο καλάθι,
ένας ανθός θα δέσει στο χαρτί.

Ρίζα και Φτερό

Ξεκινάμε δέντρο.
Τραβάμε απ’ τη ρίζα χυμούς
και μεγαλώνουμε.
Ανθίζουμε. 

Δίνουμε καρπούς.

Κι όταν η ρίζα στεγνώσει,
ξεκολλάμε απ’ το χώμα.
Γινόμαστε πουλιά και συνεχίζουμε.

Μα στο τέλος
επιστρέφουμε στη γη.
Γινόμαστε χώμα σιωπηλό,
ξαπλωμένοι δίπλα
στην ξερή ρίζα
που κάποτε μας ανάστησε.

Αμφιβολία

Πέρασε τη ζωή του στο σχοινί.
Στην αρχή τον φύλαγε ένα δίχτυ.
Ύστερα έμεινε μόνος
με το σύρμα στα πόδια
και το κοντάρι στα χέρια.

Πατάει πια τα ύψη και σηκώνει σκόνη.
Καρφώνει τα μάτια του στο κενό,
και εκείνο ημερεύει.
Του ανοίγει τόπο.
Προχωρά.
Κάθε βήμα
μια χαρακιά στο πρόσωπο του θανάτου.

Στη μέση της διαδρομής
παραπατά σκόπιμα.
Ίσα να κόψει την ανάσα,
να συγχρονίσει τον τρόμο
σε μια κραυγή.

Στο χειροκρότημα,
κατεβαίνει γελαστός.
Υποκλίνεται.
Μα κάθε φορά,
μόλις πατήσει γη,
του μένει η ίδια σκιά:

πως το εισιτήριο
δεν ήταν μόνο για το πέρασμα
αλλά για τη συντριβή
που αναβλήθηκε.