Τα παλιά σπίτια κρατούν την ανάσα τους.
Στο πρωινό φως το δωμάτιο ξινίζει.
Η κλεισούρα ποτίζει τα ντουβάρια·
ασβέστης και ναφθαλίνη.
Η σκόνη κατακάθεται στο δέρμα.
Στις κορνίζες οι νεκροί επιμένουν.
Στα στρώματα, οι σούστες καρφώνουν τον ύπνο.
Ρούχα σακουλιασμένα στο σχήμα του απόντος.
Τη νύχτα το πάτωμα τρίζει·
ξεπηδούν παλιά γλέντια.
Ραγίζουν οι τοίχοι·
οι ρωγμές ανοίγουν περάσματα.
Με το πρώτο φως, μπροστά στους ξένους,
τα παλιά σπίτια κρατούν πάλι την ανάσα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου