Παραρλάμα

 CHE FECE... IL GRAN CONSENSO

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα 

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. 

Φανερώνεται αμέσως όποιος το ’χει έτοιμο μέσα του το Όχι,

και λέγοντάς το βράχος στέκεται, στο χρέος του ταγμένος·

λυτρώνεται προς ώρας

κι ας είναι ενδεής η ζωή του εφεξής, 

κι από το Όχι μόνο το Ωχ ας τού απομένει.

Το γιώτα, ξέρει, θα προσθέσει πάλι, οσάκις παραστεί ανάγκη.

Εκείνος που το Ναι ευκόλως είπεν,

βλέπει την τύχη του ευθύς να μεταβάλλεται.

Η πλάσις πλουσίως τον ανταμείβει. 

Το βιος του ανέκοπα πληθαίνει, 

κι οι άνθρωποι παραμερίζουν  με δέος να περάσει.

Η δόξα του θεωρείται πια βεβαία·

Όμως τις νύχτες μες στην κάμαρα, το Ναι εκείνο,  

ανέλπιστα την ψυχή του κατατρώγει. 

Κι ο πλούτος, ξένο ρούχο και φορτικό, 

τις Ερινύες και τους δαίμονες ταΐζει.

Και εκεί, στο τέλος της οδού, 

όταν η πλάστιγξ στήνεται αδυσώπητη για την τελική την κρίση, 

βλέπει πως όλη η ζωή του, η λαμπρή, 

ήταν μια πλάνη. 

Η πλάστιγξ ήδη τότε προς το Όχι  

ανώφελα και μάταια πια γέρνει.

Ηράκλειο 04-01-2026